ಕಲರವ

ಖಾಲಿ...! ಖಾಲಿ!

2011-10-04T14:13:00.000-07:00

ಆತ್ಮಸಖ ದಿವ್ಯಸುಖ..

ಆಗಿತ್ತು...ಈಗಿಲ್ಲ...

ಕೆದಕಿದರೆ ಹಿತವಲ್ಲ...

ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲ...

ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ...ಮುಂದೋಡಿ,

ಮೇಲೇರಿ...ಕೆಳಜಾರಿ,

ಕಳೆದ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ,

ಪಡೆದ ಅನುಭವಗಳೆಲ್ಲ,

ಖಾಲಿ...ಖಾಲಿ.

ಹಗಲಿರುಳು ಅರಿವಿಲ್ಲ...

ಒಲವಿರದೆ ಬದುಕಿಲ್ಲ...

ನಡೆವ ಹಾದಿಗಳಲ್ಲಿ,

ನುಡಿದ ಮಾತುಗಳಿಲ್ಲ!

ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಕದವಿಕ್ಕಿ,

ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ, ಎದೆಬಿಚ್ಚಿ,

ಬಿಡುವಿರದೆ ಹಿಡಿದದ್ದು...

ಖಾಲಿ...ಖಾಲಿ!

ಸ್ವಗತ...!

2011-09-14T23:26:00.000-07:00

ಮರೆತಿರುವ ಒಲವ ನೆನಪು, ಕದಸರಿಸಿ ಒಳನಸುಳಿ

ಕುಣಿಯುತಿದೆ... ಕೆನೆಯುತಿದೆ...!

ಮನವೇ, ಬೆಚ್ಚಗಿರಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ...

ಮುಚ್ಚಿಬಿಡು...ಮರೆತುಬಿಡು...

ಮೊಳೆ ಜಡಿದುಬಿಡು...

ಸ್ಥಿರ ಸಮಾಧಿಗಲ್ಲ...ಬೆಳೆದರೆ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ.

ಕಿರುಗುಡುವ ಕದದ ಸದ್ದು,

ಕರೆಯುತಲಿದೆ...ಯಾರೋ ಬಂದಂತೆ,

ಹಸಿ ಮೌನ... ನಿಟ್ಟುಸಿರು...

ಹುಸಿ ಜಗಳ, ಬಿಸಿ ನೆನಪು,

ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಮಂಗನಾಟ!

ಕಾಡುವ ಕಥೆಗಳು-೫

2011-03-26T05:53:00.001-07:00

ಹಿತವಾದ ಸುಖ...!

ಮುಲ್ಲ ಯಾವಾಗಲೂ ಮನೋಹರ..ನಿಂತರೆ ಚಂದ..ನಡೆದರೆ ಚಂದ...ನಕ್ಕರೆ ಅಂದ...ಯಾವಾಗಲೂ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಉಲ್ಲಸವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುವ, ಮಗುವಿನಂತಿರುವ ಆಕೃತಿ. ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಮುದ್ದಿಸಬೇಕೆನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ, ನಗುವಾಗ ಓಡಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿನಿಸುವ ಮುಲ್ಲನ ಮುದ್ದು ಮಖ, ಯಾರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸದೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆತನೇನು ಸುರ ಸುಂದರಾಂಗ ಏನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸದಾ ಕಾಲ ಸಹಜವಾಗಿರುವ ಅವನಲ್ಲಿ ನಿಜ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸರಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಮೇಳೈಸಿ ಅಧ್ಬುತ ಕಾಂತಿಯನ್ನು ಅವನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದೆ. ಯಾರಿಗೂ ನೀನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ ಎನ್ನುವುದಿಲ್ಲ... ಅಥವಾ ನೀನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಾ ತನ್ನ ಅರಿವನ್ನು ಇತರರ ಮೇಲೆ ಹೇರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಬಂದ ಹಾಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ, ನಗಿಸುತ್ತಾ, ಯಾರನ್ನು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ದೋಷಿಸದೆ, ಮುಕ್ತವಾಗಿ ತನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಬದುಕುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ.

ಅದೊಂದು ದಿನ ಬೆಳಗಿನ ಚುಮು ಚುಮು ಚಳಿ...ಜನಗಳೆಲ್ಲ ಕೈ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಜಾಡಿಸುತ್ತಾ, ವ್ಯಯಾಮಕ್ಕೋ, ವಾಯುಸೇವೆನೆಗೋ... ಅಥವಾ ಅವರದೇ ಆದ ಕೆಲಸಗಳ ಮೇಲೆ ಓಡಾಟ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಸೂರ್ಯ ಇನ್ನು ಹುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ...ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಲಿನ ವಾತಾವರಣವೆಲ್ಲ, ನಿಷ್ಯಬ್ದದಲ್ಲೇ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಗುಣಿಸುತ್ತಾ ಹಾಯಾಗಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸಿನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಾಗೃತಾವಸ್ಥೆಗೆ ಬಂದಿರದ ಕಾರಣ, ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಅಥವಾ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ಚಕ್ರ ಸರಿಯಾಗಿ ಶುರುವಾಗಿರದೆ, ಆ ಕ್ಷಣದ ಏಕಾಂತದ ಅನುಭಾವದಲ್ಲಿ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಅನುಭವ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಮುಕ್ತತೆಯ ಸುಖವನ್ನ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ದ್ವೇಷ ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲದ ನಿರ್ವಿಕಾರವಾದ ಆ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳು ಸಮಯದೊಡನೆ ಜಾರಿಹೋಗುವ ಮುನ್ನ, ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ನೋಡಿದರು.

ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಲ್ಲ ಎಂಟು ಇಂಚಿನ ಶೂ ಧರಿಸಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕುಂಟುತ್ತಾ, ಕಾಲನ್ನು ಎಳೆಯುತ್ತ, ನೋವಿನ ಭಾಧೆಯನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಸಹಿಸುತ್ತಾ, ನಡೆದೇ ತೀರಬೇಕೆನ್ನುವ ಹಠದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅಸಲಿಗೆ ಮುಲ್ಲನ ಪಾದದ ಅಳತೆ ಹತ್ತು ಇಂಚು...ಆದರೆ ಅಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಅಳತೆಯ ಶೂ ಧರಿಸಿ ನೋವು ತಿನ್ನುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮುಲ್ಲನನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜನ, ತಡೆಯಲಾರದೆ ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟರು.

"ಮುಲ್ಲ, ಇದೇನಾಗಿದೆ ನಿನಗೆ? ನಿನ್ನ ಕಾಲಿನಳೆತೆಯ ಪಾದರಕ್ಷೆ ಇದ್ದರೂ, ಏಕೆ ಈ ಚಿಕ್ಕದ್ದನ್ನು ಧರಿಸಿ ಹೀಗೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವೆ?"

ಮುಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ...ಜನರ ಮಾತು ಕೇಳಿಸದವನಂತೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮುಲುಗುತ್ತಾ, ನೋವಿನಿಂದ ಚೀರುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನ ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗದೆ ಮುಲ್ಲನನ್ನು ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಪುನಃ ಕೇಳಿದರು.

"ಮುಲ್ಲ, ನೀನು ಉತ್ತರಿಸುವವರೆಗೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಚಿಕ್ಕ ಪಾದರಕ್ಷೆಯ ಬದಲು ನೀನು ಬರಿಗಾಲಲ್ಲಿ ಹೋದರು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ನೋವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರು ಏಕೆ ಈ ರೀತಿ ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೀನು ಹಿಂಸಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ...ದಯವಿಟ್ಟು ಕಾರಣ ತಿಳಿಸು"

ಮುಲ್ಲ ನಿಂತ...ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರನ್ನೆಲ್ಲ ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡಿದ...ಎಲ್ಲರ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಗೆರೆಗಳು, ಅವನಲ್ಲಿ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಮೂಡಿಸಿದವು. ಸಂದಿಗ್ಧವಿಲ್ಲದ ಮುಲ್ಲನ ಮುಖದ ಮುಕ್ತ ಭಾವ, ಸುತ್ತಲ ಜನರಿಗೆ ಯಾವ ಉತ್ತರವನ್ನು ಊಹಿಸಲು ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಮುಲ್ಲ ತಾನು ಚಿಕ್ಕ ಪಾದರಕ್ಷೆ ಧರಿಸಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಿಂಸೆಯ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಿದ.

"ಹೀಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಪಾದರಕ್ಷೆ ಧರಿಸಿ ಹಿಂಸೆ ಪಡುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ನೋವಾಗುತ್ತದೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಜಾಗ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ, ಪಾದರಕ್ಷೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಪಾದದ ಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸುವಾಗ ಉಂಟಾಗುವ ಸುಖ ವರ್ಣನೆಗೆ ನಿಲುಕದ್ದು. ಆ ರೋಮಾಂಚನಕ್ಕೆ, ಮುಂದೆ ಸಿಗುವ ಆ ಅಪರಿಮಿತ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಈಗ ನಾನು ನೋವಿನಿಂದ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ."

ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಪುನಃ ನಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಆದರೆ ಜನ ಮುಲ್ಲನ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೇಳಿ ಗೊಳ್ಳನೆ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟರು. ಸುಮ್ಮನಿರದೆ, ಮುಲ್ಲನಿಗೆ ಬುದ್ದಿ ಕೆಟ್ಟಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಪುನಃ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದರು.

"ಇದೇನಿದು ಮುಲ್ಲ...ಮುಂದೆ ಯಾವಾಗಲೋ ಸಿಗುವ ಆ ಕ್ಷಣಿಕ ಸುಖಕ್ಕೆ ಈ ರೀತಿ ಕಷ್ಟಪಡುವುದು ಸರಿಯೇ? ನೀನು ನಡೆಯುವಾಗಲೆಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಯಾಣವೆಲ್ಲ ಯಾತನಮಯವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ ನೀನು ನೋವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೆ, ನೋವಿನ ನಡುವೆ ನಿನ್ನ ಗುರಿ ಮರೆತು ಹೋಗಿ, ನೀನು ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿರುವ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯದಿರಬಹುದು. ಅದರ ಬದಲು, ಹಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಸುಖವಾಗಿ, ಆನಂದವಾಗಿ ಇರಬಾರದೇ?"

ಎಂದು ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಮುಲ್ಲನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಮುಲ್ಲ ಸಹನೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಮಾತನ್ನು ನಗುಮೊಗದಿಂದ ಆಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಜನರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮುಗಿಯುವ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲ...ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರತಿಫಲನದಂತೆ, ಅನಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅಕ್ಷರದ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟು, ಮಾತಾನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಮುಲ್ಲ, ಅವರೆಲ್ಲರ ಆಲೋಚನಾ ಧಾಟಿಯನ್ನು ತುಂಡರಿಸುವಂತೆ ಒಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ...

"ಗುರಿ ತಲುಪಿ ಶೂ ಬಿಚ್ಚಿದಾಗ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಈಗ ಕಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿರುವುದು ತಪ್ಪೇ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀವು ಜೀವನ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇನು...?"

ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಧರಿಸಿದ್ದ ಬಿಗಿ ಶೂಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಎಸೆದು..ಬಿರಬಿರನೆ ನಡೆದು ಮುಲ್ಲ ಹೊರಟುಹೋದ. ಮುಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ... ಕೇಳದಿದ್ದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಮುಲ್ಲನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ ಜನ, ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಪಕ್ಕದ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಲಾಗ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ನೀರು ಕೋಳಿಗಳನ್ನು ತದೇಕಚಿತ್ತದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮುಲ್ಲನ ಸುತ್ತ ಸೇರಿದರು. ಪ್ರಪಂಚದ ಯಾವುದೋ ಅಧ್ಬುತ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಆ ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತಿದ್ದ ಮುಲ್ಲ, ನೀರುಕೋಳಿಗಳು ಹಾರಿಹೋದ ಮೇಲೆ ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ. ಮಾಸದ ಮುಗುಳ್ನಗುವಿನ ಮುಲ್ಲ, ತನ್ನದೇ ಮಾತುಗಳ ಅರ್ಥವನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವ ಹಾಗೆ ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದ.

ಪ್ರತಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮನದಲ್ಲೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕನಸುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಕನಸು ನನಸಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕನಸು...ಅದು ಈಡೇರಿದ ಮೇಲೆ ಮಗದೊಂದು ಕನಸು...ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತ... ಯಾವಾಗಲೂ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತ ಅಥವಾ ಅವುಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲೇ ಜೀವನದ ಬಹುಭಾಗವನ್ನು ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಈ ಗೊಂದಲಗಳಲ್ಲಿ, ಹಳೆಯ ಕನಸು ನನಸಾದ ಸಂಭ್ರಮಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ....ಏಕೆಂದರೆ ಹಿಡಿಯಲು ಮುಂದೆ ಮಗದೊಂದು ಕನಸು ಸಿದ್ದವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಳೆಯ ನೆನಪು ಅಥವಾ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಆನಂದಿಸಲು ಮನ ಸಿದ್ದವಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕನಸುಗಳ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೇ ಎಂಬುದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ನಮಗೆ ಖುಷಿಕೊಡುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಂಚನೆಯಿಂದ ನಮಗೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಾರವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟವಿರಲಿ...ಬಿಡಲಿ... ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ನಮಗೆ ಹೊಂದದ ಜೀವನವನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ಹಂತ ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿರಬಹುದಲ್ಲ ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಇದು ಹಿರಿಯರು ಕಲಿಸುವ ಪಾಠ ಮತ್ತು ಅವರ ಹಿರಿಯರು ಅವರಿಗೆ ಅದನ್ನೇ ಕಲಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿರುವಾಗ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಓದು ಓದು... ಓದಿದ ನಂತರ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿಯುವ ಆಟ...ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕ ನಂತರ ಬೇಗ ಬೇಗ ಮೇಲೆರಬೇಕೆನ್ನುವ ಬಯಕೆ...ಒಂದು ಹಂತ ತಲುಪಿದ ನಂತರ, ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿರೋಣ ಎಂಬ ಹಪಾಹಪಿ...ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ, ಮನೆ, ಕಾರು...ಮಕ್ಕಳು...ಅವುಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ...ಒಳ್ಳೆಯ ಮನೆ...ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರು..ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರು...ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆ.... ಎಷ್ಟೇ ನೋವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಜನ ಧರಿಸಿರುವ ಶೂ ಅನ್ನು ಬಿಚ್ಚುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಶೂ ಬಿಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ ಆಗುವ ಪುಳಕದ ಆಸೆಯಿಂದ, ಬಿಚ್ಚುವ ಆಸೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಜೀವನವೆಲ್ಲ ಕಳೆದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಎಲ್ಲ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಕೃತ್ರಿಮ ಎಂದು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಈ ರೀತಿಯ ಜೀವನ ನಡೆಸದೆ ಇರುವವರು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿರುವವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

ಕೋಗಿಲೆ ಕೂಗಿಗೆ ಖುಷಿ ಪಡುವವನು ಹುಚ್ಚನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಮಳೆಹನಿಗೆ ಪುಳಕಗೊಂದರೆ ಎಳಸು ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ...ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮನದುಂಬಿ ನಕ್ಕರೆ ಏನೋ ವಿಶೇಷವೆಂಬಂತೆ ತಿರುತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಶೂ ಬಿಚ್ಚದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರಿಗೆ ಖುಷಿ...ಮಧ್ಯೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಬಿಡುವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಸುಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ...ಆತನನ್ನು ಪುನಃ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಎಳೆಯಲು ಕನಸುಗಳ ಗೊಂಚಲು ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರು ಸಿದ್ದವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಎಷ್ಟೋ ಜನರಿಗೆ, ಅವರೊಡನೆ ಅವರು ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಏಕಾಂತದ ಮೌನದ ಜೊತೆಗಿನ ಖುಷಿ, ಅಂತರಂಗದ ಪಿಸುಮಾತಿನ ಸಪ್ಪಳ, ಮುಕ್ತ ಭಾವದಲ್ಲಿಯ ಆನಂದದ ಅನುಭೂತಿ.., ಪುಳಕ.., ಮನದ ತೇವ.., ನಿಶ್ಯಬ್ದದ ಸಂಗೀತ.., ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಜಗತ್ತಿನೊಳಗೊಂದಾಗುವ ಲೀನತೆ.., ನಮ್ಮೊಳಗೇ ನಾವಾಗುವ ತಲ್ಲೀನತೆ ಮುಂತಾದ ಹಲವಾರು ಸಂಗತಿಗಳು ಜನರಿಗೆ ದಕ್ಕುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಬದುಕು ಹಾಗೆ ಆಗದಿರಲಿ...ಹಿಂದಿನದನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು, ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಯಾವಾಗಲೂ ಸನ್ನದ್ದರಾಗಿರದೆ, ಈಗಿರುವ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಅನುಭವಿಸೋಣ...ಜೀವನವನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ, ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕದೆ, ನಮಗೆ ದಕ್ಕಿರುವ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತಾ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಬದುಕಿಬಿಡೋಣ...ಎನ್ನುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ...ನಗಿಸುತ್ತಾ ಮುಲ್ಲ ಮೌನವಾದ.

ಆ ಪಾರ್ಟಿಯಲಿ...!

2011-03-09T21:11:00.000-08:00

ದೀಪ ಉರಿಯುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ,

ಕಾತುರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸಾಗಿ,

ಕೊಠಡಿಯೊಳಗೆ ಗುಂಪ ಸೇರಿ,

'ಹಾಯ್' ಎಂದೂ ಉಲಿಯುವಾಗ,

ಕಿವುಡುಗಚ್ಚುವ ಸದ್ದು ಏರಿ,

ಪಾರ್ಟಿ ಶುರುವಾಗಿಹೋಯಿತು...!

ಹಮ್ಮು ಬಿಮ್ಮುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಬೀಗ ಹಾಕಿ,

ಎಲ್ಲರಲಿ ಒಂದಾಗಿ, ಮೌನವೇ ಮಾತಾಗಿ,

ಮಿಂಚುವ ಬೆಳೆಕಿನಲಿ, ಇಂಚಿಂಚೆ ಸಡಿಲಾಗಿ,

ಮುಕ್ತತೆಯ ಆಗರದಿ, ಮಜುಗರವು ಅಳಿವಾಗ,

ಉಬ್ಬು ತಗ್ಗಿನೆಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬೆವರಿನಾಟ...

ಅಲ್ಲವನು...ಇಲ್ಲವಳು...ನಡುವೆ ಹತ್ತಾರು..

ನಿಶೆ ಜಾರಿ, ನಶೆಯೇರಿ, ಕುಲುಕುಗಳು ಜೋರಾಗಿ,

ಅರಿವಿರದೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಮೈಮರೆತು ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ,

ಆ ಸದ್ದ ಸುದ್ದಿಯಲಿ ಏನೇನೋ ಅರಸುತ್ತಾ,

ಹಾಕಿದ ಕೇಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಹೋದವು!

ಬೆಡಗು ಬಿನ್ನಾಣಗಳು ಒಂದೊಂದೇ ಮರೆಯಾಗಿ,

ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಮೆರೆಯುತ್ತಾ, ಮತ್ತಿನಲೇ ತೇಲುತ್ತಾ,

ಹಿಂಭಾರ ಮುಂಭಾರ ಕಣ್ತುಂಬ ನೋಡುತ್ತಾ,

ಕಾತುರದಿ, ಆತುರದಿ, ಆಸೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ,

ಕುಣಿಕುಣಿಯುತ್ತಲೇ, ಕುಚ ಮರ್ಧನ!

ಬುರಬುರನೆ ನೋರೆಯುಕ್ಕಿ, ಸರಸರನೆ ಒಳಹೊಕ್ಕಿ,

ಕೈಹಿಡಿದು, ಕಟಿಬಳಸಿ, ಕುಡಿನೋಟ ಜತೆ ಬೆರಸಿ,

ಸುತ್ತಲೂ ತಡಕುತ್ತಾ, ಏನೇನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಾ,

ತನುವ ತಿರುವುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಬೆರಳಿನಾಟ!

ಮನ ಅರಳಿ, ತನು ಕೆರಳಿ, ಬಯಕೆಗಳು ಗರಿಗೆದರಿ,

ತಿಳಿಗಾಳಿ ಸಂಚಿನಲ್ಲಿ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಸುಳಿದಾಡಿ,

ಮುಖಕೆ ಮುಖ ಹಚ್ಚಿ ಮುಲುಗುವಾಗ,

ತಂಗಾಳಿ ಸತ್ತಿತ್ತು... ಬೆಳಕು ಹರಿದಿತ್ತು!

ಪಾರ್ಟಿ ಮುಗಿದಿತ್ತು...!

ಕಾಡುವ ಕಥೆಗಳು-೪

2011-03-02T02:14:00.001-08:00

ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆಯ ಗುಲಾಮಗಿರಿ!

ಮುಲ್ಲ ಸಿಹಿ ಸವಿಯಾದ ಬೆಲ್ಲದ ತರಹ...ಬೆಲ್ಲಕ್ಕೆ ಇರುವೆ ಮುತ್ತುವಂತೆ ಮುಲ್ಲನ ಸುತ್ತಲೂ ಯಾವಾಗಲೂ ಜನ ಸೇರಿರುತ್ತಾರೆ. ಮುಲ್ಲ ಯೋಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಭೋಗಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾದರೂ ಮುಗುವಿನಂತ ಮನಸು ಹೊಂದಿ, ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಪೂರ್ವಗ್ರಹ ಪೀಡಿತವಾಗದೆ, ಮುಕ್ತವಾದ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ನಗುವನ್ನು ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಒಬ್ಬ ಸಾಧಾರಣ ಮನುಷ್ಯ! ಕೇಳಿದವರಿಗೆ ಕೈಲಾದ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಸರಳ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡುತ್ತಾ, ನಗುತ್ತಾ... ನರ್ತಿಸುತ್ತಾ ಖುಷಿಯಾಗಿರುವುದೇ ಜೀವನದ ಮಹತ್ತರ ಗುರಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಅದೊಂದು ಸುಂದರ ಸಾಯಂಕಾಲ...ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನದಿಯಲ್ಲಿನ ಜುಳುಜುಳು ನಾದವನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಾ, ಹಾಯ್ ಎನಿಸುವಂತೆ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದ ತಂಗಾಳಿಗೆ ಮುಖವೊಡ್ಡಿ, ಮುಲ್ಲ ವಿಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಯಾವುದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಮುಲ್ಲನ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಮಾಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ..ದಿವ್ಯ ಮೂರ್ತಿಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮುಲ್ಲನನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಆತನ ಸುತ್ತಲೂ ಜನರು ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ನಿಶ್ಯಬ್ದದ ಆ ಗಾನ, ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನು ಮೌನವಾಗಿರುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಹೊತ್ತು ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಎಚ್ಚರವಾದ ಮುಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದ.

ಬಯಲು ಸೀಮೆಯ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಜಮೀನ್ದಾರನೊಬ್ಬನಿದ್ದ. ಸುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹೊಂದಿರದಷ್ಟು ಜಮೀನು ಹೊಂದಿ ಅಗಾಧ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಒಡೆಯನಾಗಿ, ಹಲವಾರು ಆಳು ಕಾಳುಗಳ ಮಾಲಿಕನಾಗಿ ರಾಜನಿಗೆ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುವವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹಳ್ಳಿಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡಿದ್ದ ಜಮೀನ್ದಾರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯವನಾಗಿದ್ದ...ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಬಹಳ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು, ಪುರಸ್ಕಾರಗಳು, ವಿಶೇಷ ಸವಲತ್ತುಗಳು, ಗೌರವಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ಜೊತೆಗೂಡಿ, ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಮಿಳಿತವಾಗಿಹೋಗಿ, ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿನವನು ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ತನ್ನ ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾ ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಮತ್ತು ಮನಮೆಚ್ಚುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಬಯಸುವುದು ಅವನಿಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಸಮಯದ ಬಂಡಿ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು...ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಬ್ಬ ಈ ವರ್ಷವೂ ಬಂದಾಗ, ಹಲವು ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ಕೆಲವು ಗೊಂದಲಗಳಾಗಿ, ಹಬ್ಬವು ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಕೆಲವು ಬುದ್ದಿಹಿಡುಕರ ಮಸಲತ್ತಿನಿಂದ, ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಕಾರಣ ಆ ಜಮೀನ್ದಾರನೆ ಎಂಬ ಆರೋಪ ಗುಸುಗುಸುವಿನೊಡನೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಆರೋಪ ನಿಜವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಸುಳ್ಳು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೂ ಪುರಾವೆಗಳು ಸಿಗದೇ ಎಲ್ಲರ ಆಲೋಚನೆಗಳು ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಗೊಣಗಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ಅಂದಿನಿಂದ, ಹಳ್ಳಿಯವರು ಜಮೀನ್ದಾರನಿಗೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದ ಗೌರವಗಳು, ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ಉಪಚಾರಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾದವು. ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೂ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿಶೇಷ ಪರಿಗಣನೆಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಜಮೀನ್ದಾರ, ಅವುಗಳು ದೊರಕದೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೊರಗಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೊರಗಿ, ಕರಗಿ, ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗಿ ಒಂದು ದಿನ ಸತ್ತು ಹೋದ.

ಮುಲ್ಲನ ಕಥೆಗಳೇ ಹಾಗೆ.. ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ತಲೆ ಬಾಲ ಒಂದೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೆಳೆತನ, ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಗದ ಬುದ್ದಿವಂತಿಕೆ ಎಷ್ಟಿದ್ದರೇನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಆದರೆ ಮುಲ್ಲ, ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವ ಜನರಿಗೆ ತನ್ನಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಹಂಚಲು, ಅದನ್ನು ಪಡೆಯುವ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲು ಎಂದೂ ಬೇಸರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಒಣ ಆಡಂಬರಗಳ, ಉಪಚಾರಗಳ ಬಂಧಿಖಾನೆಯೊಳಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಕೊರಗುತ್ತಿರುವ ಹಲವಾರು ಜನರ ಮನದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ ಇರುವ ಕಥೆಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದ.

ಪ್ರತಿನಿತ್ಯವೂ ಮನುಷ್ಯ ಭ್ರಮೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಬದುಕುತ್ತಾ, ಆ ಬದುಕೇ ನಿಜವೆಂದು ನಂಬುತ್ತಾ, ಜತೆಗಿರುವವರನ್ನು ನಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ, ಅದನ್ನೇ ಒಂದು ಜೀವನ ವಿಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಬದಲಾಗಿ, ದ್ಯೋತಕಗಳಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿ, ಆ ಯತ್ನಗಳಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ...ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಶಸ್ವೀ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜವು ಆತನನ್ನೇ ಅನುಕರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಅದೊಂದು ಜೀವನಕ್ರಮವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದು ಪರಂಪರೆಯಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಮನುಷ್ಯ, ಪಡೆದ ಪದವಿಯಲ್ಲಿ, ಗಳಿಸಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ, ಹೊಂದಿದ ಅಧಿಕಾರಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಕಾರು, ಬಂಗಲೆ ಮುಂತಾದ ಐಶಾರಾಮಿ ವಸ್ತುಗಳ ಉಪಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪಡೆಯುವ ಮರ್ಯಾದೆಗಳಲ್ಲೇ ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ ಅವುಗಳಿಗೆ ಗುಲಾಮನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಜಾಸ್ತಿ ಗುಲಾಮನಾಗಿರುವನೋ, ಅದು ದೊರೆಯದಿದ್ದರೆ ಜೀವನವೇ ವ್ಯರ್ಥ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಮೂಡಿ, ದುಗುಡದ ಭಾರವನ್ನು ಹೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಲಾಲಸೆಗಳಿಗೆ ದಾಸನಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಮಾದಕ ವ್ಯಸನಿಯಾಗುವುದಕ್ಕು ಅಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಮಾಜದ ಬಹುಸಂಖ್ಯೆಯ ಜನ, ಬದುಕುವ ರೀತಿ ತಪ್ಪಿದ್ದರೂ, ಲಾಲಸೆಗಳಲ್ಲೇ ಜೀವನ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದು ಸಮೂಹದ ಜೀವನಕ್ರಮವಾದ ಕಾರಣ, ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಯೋಚಿಸದೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೆ ಬದುಕಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಯಾರೋ, ಎಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬ ಈ ರೂಢಿಗಳ ವಿರುದ್ದ ದನಿಯೆತ್ತಿದರೂ, ಅದು ಬಹು ಸಂಖ್ಯಾತ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವವರೆಗೆ, ಅದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಹುಚ್ಚುತನದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.

ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಸುಂದರ ಮತ್ತು ಸರಳವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ನಿಜ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದೊಡನೆ ಬದುಕಬಲ್ಲವನಾದರೆ, ಅವನು ಜನ ಮರ್ಯಾದೆ ಕೊಡದಿದ್ದರೂ ಖುಷಿಯಾಗಿರಬಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರ ಹೋದರೂ, ಸಂಪತ್ತು ಕೈಜಾರಿದರೂ, ತನ್ನ ಗಟ್ಟಿತನವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಂತಸದಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಬಲ್ಲ. ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಗಾಗಿ ಅಥವಾ ಹುಸಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ಖುಶಿಯಾಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಗಳೊಡನೆ ದೊಡ್ಡಸ್ತಿಕೆಯ ಗುಲಾಮಗಿರಿಗೆ ಒಗ್ಗಿಹೊದರೆ, ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಗೆ, ನಿಜಖುಷಿಗೆ ಮಂಕು ಕವಿಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಗುಲಾಮಗಿರಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ, ನಾವು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವಷ್ಟು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಮಿತಿಮೀರುವಂತೆ ಸಂಪತ್ತು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಗುಲಾಮಗಿರಿಯೇ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಜೀವನ ಎನ್ನುವಂತೆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬದಲು ಬಾಹ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಿಂತ ಆಂತರಿಕ ಪ್ರಬುದ್ದತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತುಕೊಡೋಣ. ಕಾರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಬಂದಾಗ, ಕೇವಲ ಸ್ಕೂಟರ್ ಹೊದಿರುವವರು ಅಂತಸ್ತಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಎಂಬ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಮನಸ್ಸು ಬೇಡ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಗುಲಾಮರಾಗದೆ ಮಗುವಿನಂತೆ ಬದುಕಿಬಿಡೋಣ ಎನ್ನುತ್ತಾ, ಸುಮ್ಮನೆ ನಗುತ್ತಾ ಮುಲ್ಲ ಮೌನವಾದ.

ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ...!

2011-02-08T02:23:00.000-08:00

ಹಿರಿಯಜ್ಜ, ಮುತ್ತಜ್ಜ, ನನ್ನಜ್ಜ...

ಉಜ್ಜುಜ್ಜಿ ಸವೆಸಿದ ಹಾದಿಯ ಮೇಲೆ,

ಒರಟು ಪಾದವ ಊರಿ ನಡೆವ ಬಯಕೆಗಳಿಲ್ಲ!

ಹಿಡಿದಿರುವುದ ಕೊಡವಿ ಬಿಡದೇ,

ಹಿಸುಕಿ ಹೊಸಕುವ ಜೀವಗಳೇ,

ಹೇಗೋ ಬದುಕಿ ಬಿಡುತ್ತೇನೆ...

ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ...!

ಒಣಗುವವರೆಗೂ ಹರಿಯುತ್ತೇನೆ...

ದಣಿಯುವವರೆಗೂ ದುಡಿಯುತ್ತೇನೆ...

ಬಾಳುತ್ತೇನೆ.... ಬದುಕುತ್ತೇನೆ...

ಖುಷಿಗಳ ಜೊತೆ ಜೀಕುತ್ತೇನೆ...

ಬೀಳುತ್ತೇನೆ... ಏಳುತ್ತೇನೆ...

ಏನೋ ಕಲಿತೆ ಎಂದೂ ಬೀಗುತ್ತೇನೆ...

ಈಸುತ್ತೇನೆ... ಜಯಿಸುತ್ತೇನೆ...

ಆಚೆ ದಡವನ್ನ ಸೇರುತ್ತೇನೆ...

ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ!

ಏರಿದ್ದು ಇಳಿಯಬಹುದು...

ಮರೆತದ್ದು ತಿಳಿಯಬಹುದು...

ಅರಿವಿರದೆ ಮಾಡಿದ್ದು, ತಿಳಿತಿಳಿದು ಉರುಳಿದ್ದು,

ಕನಸೆಲ್ಲಾ ಅರಿವಾಗಿ, ಮೈ ಮನಸು ಒಂದಾಗಿ,

ಭಯವಿರದ ಬದುಕಿನಲಿ, ಬಿತ್ತಿದ್ದೇ ಬೆಳೆಯುವುದು...

ಇಚ್ಚೆಯೂ ಕೆಚ್ಚಾಗಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಾನಾಗಿ,

ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ... ಬೆಳೆಯುತ್ತೇನೆ...

ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ!

ನಿಮ್ಮ ಗುರಿಗಳು ನಿಮಗೇ ಇರಲಿ,

ನನ್ನ ಸೇರಿಸಿ ಹೊಸೆಯಬೇಡಿ...

ನಿಮ್ಮ ಅರಿವ ಹೇರಬೇಡಿ...

ನನ್ನ ಮನವ ಕಾಡಬೇಡಿ...

ಜರಿಯಬೇಡಿ... ಕೊರೆಯಬೇಡಿ...

ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ...ಬದುಕುತ್ತೇನೆ!

ಒಣ ಸಿದ್ದಾಂತಗಳು... ವೇದಾಂತಗಳು,

ಮಿಡಿಯುತಲೇ ಇರುವ ಕ್ರಿಯೆ ಕರ್ಮಾದಿಗಳು,

ಅದುರಿದರೂ, ಒದರಿದರೂ, ಕಳಚುವುದೇ ಇಲ್ಲ!

ಬೆನ್ನಿಗಂಟಿದ ಭೂತದ ಹಾಗೆ...

ನಿಮ್ಮನ್ನೇನು ನಾನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ...

ಹಾಗೇಕೆ, ಹೀಗೇಕೆ....ಇಲ್ಲೇಕೆ, ಅಲ್ಲೇಕೆ,

ಎಂದೆನುತ ಕಾಡಿಸಿ ಪೀಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ...

ನಿಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ನೀವಿರಿ... ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಬಳಿ ಬನ್ನಿ!

ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ ನನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ... ಪ್ಲೀಸ್!

ಕಾಡುವ ಕಥೆಗಳು - ೩

2010-12-24T07:58:00.000-08:00

ಮುಳಗದಿರಲಿ...ಹಡಗು!

ಮುಲ್ಲನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ...ಯಾವಾಗಲೂ ಹಸುಗಂದನ ತರಹ ನಗುತ್ತಾ, ನಗಿಸುತ್ತಾ, ನಲಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಜನರು ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಬದಲು, ಅದನ್ನೇ ಹೊರಗಡೆ ಆಶಿಸಿ, ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿತ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸುವುದರಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ತೃಪ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮುಲ್ಲನನ್ನು ಜನರು ಪರಿಗಣಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸರಳ ಸುಂದರ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವಿನೊಡನೆ ಖುಷಿಯಾಗಿರಿ ಎಂದು ಮುಲ್ಲ ಹೇಳಿದರೆ, ಆನಂದಿಂದ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊರಗಡೆಯೇ ಕಾರಣ ಹುಡುಕುವ ಜನರು, ಯಾವುದೋ ಅಧ್ಬುತವೆಂಬಂತೆ ಸದಾ ಸಂತಸವಾಗಿರುವ ಮುಲ್ಲನನ್ನು ನೋಡಲು ತಂಡೋಪತಂಡವಾಗಿ ಅವನಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಬಂದ ಜನಗಳಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳ ಜೊತೆ ಬುದ್ದಿ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾ, ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮೂಡಿಸಲು ಮುಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ಮಳೆಗಾಲ ಮುಗಿಯುತ್ತಾ ಬಂದಿತ್ತು...ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನೆರೆ ಹಾವಳಿ, ರೋಗರುಜಿನಗಳು, ಹಗರಣಗಳು, ನಂಬಲಾಗದಂತಹ ಅನಾಚಾರಗಳು, ಛಿದ್ರವಾದ ನಂಬಿಕೆಗಳು, ಭರವಸೆಗಳು ಕಾಣೆಯಾಗಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾದಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಚೂರು ಘಾಸಿಯಾಗದಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಮುಲ್ಲನ ಬಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಜನ ಬಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡರು. ಮುಲ್ಲ ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ನಲ್ಲನೆ! ಬುದ್ದಿ ಮಾತು ಹೇಳುತ್ತಾ ಸಮಯ ಸರಿಸುವುದರ ಬದಲು, ಹಿತವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.

ವಿಶಾಲವಾದ ಮಹಾ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಡಗು ಚಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಹಲವಾರು ವಿಭಾಗಗಳು, ಸವಲತ್ತುಗಳು, ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ಮತ್ತು ಜನಗಳನ್ನು ಒತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ ಅದು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು ಅಗಾಧವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಮನೋಹರವಾಗಿತ್ತು. ಅದೊಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣ...ಹಲವಾರು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಪಂಗಡ, ಕುಲ, ಶ್ರೀಮಂತ, ಬಡವ ಇತರೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಜನಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ದವಾಗಿದ್ದ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಸುಸಜ್ಜಿತವಾಗಿ, ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಅಲೆಗೂ ಜಗ್ಗದೆ, ಎಂತಹುದೇ ಗಾಳಿಗೂ ಬಗ್ಗದೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಕಾಲದ ಜೊತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಡಗಿಗೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಭಾವಳಿ ದಕ್ಕಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ ಇದ್ಯಾವುದರ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕಾರಣಗಳಿಗೋಸ್ಕರ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಬಡಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದರು...ಹಾಗೆಯೇ, ಆ ಅಭ್ಯಾಸಗಳು, ಅನಾದಿ ಕಾಲದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ಅಪಚಾರ ಎಸಗಿದಂತೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದರು. ಈ ಜನಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಈ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಅತೀತವಾಗಿ, ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಜನರು ಕೂಡ ಸಾಕಷ್ಟಿತ್ತಿದ್ದರು. ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದೇ ಆದ ವಿಭಾಗ ಹಾಗು ಕೋಣೆಗಳಿದ್ದವು...ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೋಣೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿತ್ತು ಜತೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೂ ಇತ್ತು.

ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕತ್ತಿ ಮಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ, ಎದುರಿನವನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರಷ್ಟೇ ನಾವು ಸುಖವಾಗಿ ಬಾಳುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಜನರಿಗೆ, ಅವರಿರುವುದು ಎಲ್ಲಿ ಎಂಬುದೇ ಮರೆತುಹೋಗಿತ್ತು. ಈ ನಡೆವಳಿಕೆಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾ, ಸಹಜವಾಗಿ ಬದುಕುವುದಕ್ಕೆ ಆಗದೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಜೀವನ ಅಸಹನೀಯವಾಗಿತ್ತು. ದಿನಕಳೆದಂತೆ, ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಗುಂಪಿನ ತೀರ್ಮಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಎದುರಾಳಿಯ ಕೋಣೆಗೆ ಅವನಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಹೋಗಿ, ನೀರು ತುಂಬಿ ಅವನು ಮುಳುಗಿಹೋಗಲಿ ಎಂದು ಕೋಣೆಯ ನೆಲದಲ್ಲಿ ರಂಧ್ರ ಕೊರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಎದುರಾಳಿ ಗುಂಪಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ಅರಿವಾಗಿ, ಇವರೂ ಕೂಡ ತಾವೇನು ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಎದುರಾಳಿ ಗುಂಪಿನ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ರಂಧ್ರ ಕೊರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಹಡಗಿನ ಬಹುತೇಕ ಜನರು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಎದುರಾಳಿಗಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗದಂತೆ ಅವರ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ರಂಧ್ರ ಕೊರೆಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸತತವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಸಿದರೂ, ಏನೂ ಆಗಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅಥವಾ ಆ ರೀತಿ ಪರಿಗಣಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆದು, ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಕೋಣೆಗಳಿಗೂ ನೀರು ತುಂಬಿ, ಅಧ್ಬುತವಾಗಿದ್ದ ಹಡಗು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಳುಗಿಹೋಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಮಕ್ಕಳು, ಮಹಿಳೆಯರು, ಒಳ್ಳೆಯವರು, ಕೆಟ್ಟವರು, ರಂಧ್ರ ಕೊರೆದವರು ಮತ್ತು ಕೊರೆಯದವರು...ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಜಲಸಮಾಧಿಯಾದರು. ಬಲಿಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ, ವೈಭವದಿಂದ ತೇಲಿದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಹಡಗು, ಅದರ ಮೇಲಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ದುರಾಶೆ, ಸ್ವಾರ್ಥ, ದ್ವೇಷ, ಕಲಹಗಳಿಂದ ಹಲವಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಛಿದ್ರವಾಗಿ, ಹಿತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಕುರುಹುಗಳೂ ದೊರೆಯದಂತೆ ಉಡುಗಿಹೋಯಿತು.

ಕಥೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಮುಲ್ಲ, ದೀರ್ಘ ಶ್ವಾಸ ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲವು ಕ್ಷಣ ಮೌನವಾದನು. ಅವನ ಸುತ್ತಲೂ ಕುಳಿತ ಜನರು ಅವನನ್ನೇ ಮಿಕಿಮಿಕಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲೋ ಎಂದೋ ಮುಳುಗಿದ ಹಡಗಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಲ್ಲ ನಮಗೇಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅರಿವಾಗದೆ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರಿಗೆ ಕಥೆ ಅರ್ಥವಾಗದಿರುವುದು ಅರಿವಾಗಿ ಮೌನ ಮುರಿದ ಮುಲ್ಲ, ಕಥೆಯ ಮಾರ್ಮಿಕ ಅರ್ಥವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ.

ಹಡಗೆಂದರೆ, ಈ ಭೂಮಿ, ನಮ್ಮ ಬದುಕು, ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷ. ಸೀಮಿತ ಮನಸ್ತಿತಿಯ ಆಲೋಚನೆ, ನನ್ನದಷ್ಟೇ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿರಲಿ ಎಂಬ ದುರಭಿಮಾನ, ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಮೀರಿದ ಸುಖಭೋಗಗಳು, ಸ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲೇ ಸುಖವ ಕಾಣುವ ಕಟುಕ ಮನಸ್ಸುಗಳು, ಸಿದ್ದಾಂತದ ಅಮಲೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪದವರೆಲ್ಲಾ ಅಯೋಗ್ಯರು ಎನ್ನುವ ಆಷಾಢಭೂತಿಗಳು , ನಾ ಮೇಲಿನವನು ನೀ ಕೆಳಗಿನವನು ಎಂಬ ಧೂರ್ತ ನಡೆಗಳು, ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆರೆತು ಜೀವನ ಮುಳುಗಲು ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಕೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಜನಗಳ ನಡುವೆ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮಗಳ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಡೆಯುವ ಜಗಳ ವೈಷಮ್ಯಗಳು, ಇತಿಹಾಸದ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಅವು ಉಳಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವ ಕಹಿ ಭಾವನೆಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಅದನ್ನು ಈಗಲೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಿರುವ ಮನೋಭಿಪ್ರಾಯಗಳು...ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ, ಪೋಷಿತ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ.

ಹಿಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯೇ ನಾನು ಕೂಡ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತಾ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ರಂಧ್ರ ಕೊರೆವ ಕೇಂದ್ರ ಮಂತ್ರಿ, ಮೊದಲಿದ್ದವರು ಮಾಡಿರುವುದನ್ನೇ ನಾನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಗುಂಪಿನೊಡನೆ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಲೂಟಿ ಹೊಡೆಯುವ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ, ಸಿಕ್ಕಿದಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಮಾರಿಕೊಂಡು ನೈತಿಕತೆ, ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಇಡುತ್ತಾ, ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ...ನಾವೇಕೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಜೊತೆಗೆ ಉದ್ಯಮಿಗಳು, ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ಹೊರತಾಗಿ ಹಲವು ಮೂರ್ಖ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅಧಿಕಾರ ಹಿಡಿಯುವ ನೀತಿಕೊರರು, ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಯೋಚಿಸದೆ...ಒಳ್ಳೆಯ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮನೇ ತಾವು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಹಾನ್ ಪ್ರಜೆಗಳು...ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ, ತಮ್ಮ ಶಕ್ತ್ಯಾನುಸಾರ ಹಡಗಿಗೆ ರಂಧ್ರ ಹೊಡೆಯುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ವೇಗ ವೇಗ...ಆಲೋಚಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯೇ ಅಡಗಿ ಹೋಗಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ, ಹತ್ತಿಕುಳಿತ ಮರದ ಬುಡ ಕಡಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಧರ್ಮಗಳ ಸಾರವೆಲ್ಲ ಒಂದೇ ಆದರೂ ಅವುಗಳಲ್ಲೇ ಬೇಧ ಕಡೆದು ಹಿಡಿದು ಜೋತಾಡುತ್ತಾ ಇತರರನ್ನು ಬೀಳಿಸಲು ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಯೋಚನೆ ಮತ್ತು ಯೋಜನೆ. ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಬದುಕುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಜನರು ಮಾಡುವ ಸಂಪತ್ತಿನ ಕ್ರೂಡ್ಹೀಕರಣಕ್ಕೆ, ಮೂರ್ಖತನದ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ, ಕುಟಿಲ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ, ತಾವು ನಂಬಿರುವುದನ್ನೇ ಇತರರು ನಂಬಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹುಚ್ಚು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುವುದು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸೇರಿದ ಹಡಗೆಂಬ ಸವಿಸುಂದರ ಬದುಕು. ಅಣು ಸ್ಪೋಟಕಗಳು, ಯುದ್ದವಿಮಾನಗಳು, ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವಿನಾಶಕಾರಿ ಆಯುಧಗಳು, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ನಡೆಸುವ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳು, ಕುಟಿಲ ಕಾರ್ಯ ತಂತ್ರಗಳು, ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಇತರರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿ, ಅವರು ಕೂಡ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಲು ಸಿದ್ದತೆ ನಡೆಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರಪಚದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ವಿನಾಶಾಕಾರಿ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ೯೦೦ ಸಲ ನಾಶ ಮಾಡಬಹುದು...ಆದರೆ ಇದರಿಂದ ಹಡಗೆಂಬ ಭೂಮಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಯಾರು ಬದುಕಿರುತ್ತಾರೆ? ಇದರಿಂದಾಗುವ ಉಪಯೋಗವೇನು? ಯಾರು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸದೆ, ತಾವು ಜತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದನ್ನು ಮರೆತು, ಇತರರನ್ನು ಮುಳುಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲರೂ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ನಾವು ಕೊಡುವುದನ್ನೇ ಮರಳಿ ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಮರೆತುಹೋಗಿ, ಈ ನಿರಂತರ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳ ನಡುವೆ, ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ನಂಬಿಕೆ, ಗೌರವ, ಮುಗ್ಧ ನಗು, ಭಯವಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ಇನ್ನಿತರ ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ವಿಚಾರಗಳು ಯಾರ ಪರಿಗಣನೆಗೂ ನಿಲುಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಸುಮಧುರ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹಸಿರಾಗಿರಲಿ, ನಗು ಮಾಸದಿರಲಿ, ಪ್ರೀತಿ ಹರಿಯುತಿರಲಿ, ನಂಬಿಕೆಗಳು ಬೆಳೆಯಲಿ, ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲರದಾಗಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯದೊಡನೆ ಮುಲ್ಲ ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ಜಾರಿದ!

ಕನಸು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು!

2010-12-21T00:24:00.000-08:00

'ಮೊಗ, ಈ ಕಡೆ ಬರಬೇಡ ಕಣಪ್ಪ...ನಿನ್ನ ಬೂಟು ಕೆಸರು ಆಗುತ್ತೆ'

ಭತ್ತದ ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದಲೂ ಕಳೆ ಕೀಳುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣ, ಮಗ ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಗದ್ದೆಯ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ, ಮಗನ ಬೂಟು ಬಟ್ಟೆಗಳು ಎಲ್ಲಿ ಕೊಳೆಯಾಗಿಬಿಡುವವೋ ಎಂಬ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಕೂಗಿಕೊಂಡ. ಮಂಡಿಯವರೆಗೆ ಬರುವ ಪಟ್ಟೆ ಪಟ್ಟೆ ಚಡ್ಡಿ, ಅರ್ಧ ತೋಳಿನ ಹಸಿರು ಅಂಗಿ ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ನೀಳ ಅಜಾನುಬಾಹು ದೇಹವನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ ಇತರ ಹೆಣ್ಣಾಳುಗಳ ಜತೆ, ಕೆಸರು ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತು ಮರೆತವನಂತೆ ಕಳೆ ಕೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣನಿಗೆ, ದೂರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಗ ಬರುತ್ತಿರುವುದರ ಅರಿವಾಗಿ, ಮಗನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ, ನೋಡುತ್ತಾ, ಎದೆಯುಬ್ಬಿಸಿ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ತನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ಮಗ, ಅಪ್ಪ ಅವ್ವ ಎಂದರೆ ಪ್ರಾಣ ಕೊಡುವ, ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಯಾರು ಓದಿರದಷ್ಟು ಓದುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ, ತನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಗದ್ದೆಯ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ, ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಸೊಂಟದ ನೋವು ಮರೆತು ಹೋಗಿ ಮನಸ್ಸು ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿದಾಡಿತು.

ಕೆಂಪಣ್ಣ ತಿಪ್ಪಾರಳ್ಳಿಯ ಒಬ್ಬ ಗೌರಾವನ್ವಿತ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಸಾಧಾರಣ ರೈತ. ಹುಟ್ಟಿದಾಗ, ರಕ್ತ ಚಿಮ್ಮಿಬಿಡುವುದೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕೆಂಪನೆ ನಿಗಿನಿಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನು ಎಲ್ಲರು ಕೆಂಪಣ್ಣ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಅದೇ ಹೆಸರು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಅವ್ವನ ಮುದ್ದಿನ ಮಗನಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣನಿಗೆ, ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆ, ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಶಾಲೆ...ಮುಂದೆ ಓದಬೇಕೆಂದರೆ ಊರಿನಿಂದ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗಬೇಕು. ಆದರೆ, ಮಗನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಲು ಯಾರು ಜತೆಗಿರದ ಕಾರಣ, ಕುರುಚಲು ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಕೆಂಪಣ್ಣನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು, ಮಗನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಇತಿಶ್ರೀ ಹಾಡಿ ತಮ್ಮೊಡನೆಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಕೆಂಪಣ್ಣನೋ, ಆಸಾಧಾರಣ ಚಟುವಟಿಕೆಯುಳ್ಳ ಬಾಲಕ. ಅಪ್ಪ ಅವ್ವನಿಗೆ ವ್ಯವಸಾಯದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ, ದನಕರುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ಬಡತನವಿಲ್ಲದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಂದುಂಡು, ಮೈತುಂಬಿಕೊಂಡು, ನಿತ್ಯವೂ ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಮು ಮಾಡುತ್ತಾ , ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಆಟವಾಡುತ್ತ, ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣ, ಕಾಲದ ಅರಿವಿಲ್ಲದಯೇ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿ ಹರೆಯಕ್ಕೆ ಕಾಲಿರಿಸಿದ. ನಾಚಿಕೊಂಡರೆ ಕೆಂಡದ ಉಂಡೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣ, ಕೋಲಾಟವಾಡುತ್ತಾ, ದೊಣ್ಣೆವರೆಸೆ ಕಲಿಯುತ್ತ, ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲೂ ಮುಂದಾಳಾಗಿ, ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದ ಹುಡುಗಿಯರ ಆಪ್ತ ಮಾತುಕತೆಗೆ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದ. ಕೆಂಪಣ್ಣನ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು, ದೃಢಕಾಯವನ್ನು, ನಯವಿನಯವನ್ನು, ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೀರಿದ ತಿಳುವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ಹೆಣ್ಣು ಹೆತ್ತವರೆಲ್ಲರೂ, ಅವನನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಳಿಯನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೆ ಪಕ್ಕದ ವೆಂಕಟಹಳ್ಳಿಯ ರಾಮಣ್ಣನ ಮಗಳು ನಿಂಗವ್ವ ತಮ್ಮ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಜೋಡಿ ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಕೆಂಪಣ್ಣನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು ಮದುವೆಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಕೇಳುವ ಸಿದ್ದತೆ ನಡೆಸಿದರು.

ನಿಂಗವ್ವ ತನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು. ಬಯಲು ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಹಿರಿ ಮಗಳಿಗೆ ಅವ್ವ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ವಾಡಿಕೆ. ಹುಟ್ಟಿದ ಆರು ವರ್ಷದವೆರೆಗೂ ಅವ್ವ ಎಂದೇ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು, ಅವಳ ಅಜ್ಜಿಯ ಜ್ಞಾಪಕಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿಂಗವ್ವ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೂ ಕೂಡ ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಶಾಲೆ ಇತ್ತು. ನಂತರ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೇಕೆ ಶಾಲೆ ಎಂದು ಮುಂದೆ ಓದಲು ಕಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಓದಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದ ನಿಂಗವ್ವ, ತನ್ನ ಅಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕುಮಾರ ವ್ಯಾಸ ಭಾರತವನ್ನು, ವಾಲ್ಮೀಕಿ ರಾಮಾಯಣವನ್ನು ಅಜ್ಜನೊಡನೆ ಅನುಸರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಅದರ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾ, ಜಾಣ ಹುಡುಗಿ ಎಂದು ಹೆಸರು ಪಡೆದಿದ್ದಳು. ಮುಂದಿನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗಿ ಯಾರಿಂದಲೂ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳಬಾರದು ಎಂದು, ನಿಂಗವ್ವನ ಆವ್ವ ಅವಳಿಗೆ ಮನೆಕೆಲಸ, ಅಡುಗೆ, ಕಸೂತಿ, ಹಾಡು, ಹಸೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನ ಗೆಳತಿಯರೊಡನೆ ಕುಂಟಾಬಿಲ್ಲೆ ಆಡುತ್ತಾ, ನೇರಳೆ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನುತ್ತಾ, ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೀರಿದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಂಡು, ಸೊಂಪಾಗಿದ್ದಳು. ಚೆಲುವೆಯೇ ನಾನು ಎನ್ನುತಾ, ಯಾವುದೇ ಒರೆ ಕೋರೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದ ನಿಂಗವ್ವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಐದಡಿ ಎತ್ತರದ ಮೇಲೆಯೇ ಬೇಸರ. ಯಾರಾದರೂ ತನಗಿಂತ ಎತ್ತರದ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಸಿವಿಸಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಏನಾದರೇನಂತೆ...ನಿಲ್ಲದ ಸಮಯ ನಿಂಗವ್ವಳನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಕಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ಮೈನೆರೆದ ಹುಡುಗಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬಂಧು ಬಳಗದವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿಕಳುಸಿದಾಗ, ಆ ಸುದ್ದಿ ಕೆಂಪಣ್ಣ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳಿಗೂ ಮುಟ್ಟಿತ್ತು. ನಿಂಗವ್ವ ಮತ್ತು ಕೆಂಪಣ್ಣ ಇಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದ ಜನಗಳು, ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಜೋಡಿಯಾದರೆ ಬಲು ಸೊಗಸು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಕೆಂಪಣ್ಣನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಹೆಣ್ಣು ಕೇಳುವ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿ, ಮದುವೆಯನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಬಿಟ್ಟರು.

ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣು ಕೇಳಿ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಂಪಣ್ಣ ಹೇಗಿರಬಹುದೆಂದು ನಿಂಗವ್ವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ...ಹಾಗೆಯೇ ನಿಂಗವ್ವ ಯಾರು ಎಂದು ಕೆಂಪಣ್ಣನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಿರುವ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕೇಳಲು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸಂಕೋಚ. ಅವರಿವರಿಂದ ಕೇಳಿದ ವಿವರಗಳ ಜೊತೆ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಬೆರಸಿ, ಪುರಾಣದ ಪಾತ್ರದ ಮಾಹಿತಿಗಳ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಸಿ, ಹಗಲು ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮದುವೆಯ ದಿನದವರೆಗೂ, ಒಬ್ಬರೊನ್ನಬ್ಬರು ನೋಡುವ ಕಾತುರ...ಮಾತನಾಡುವ ಆತುರ. ಮನದ ಪುಳಕಗಳನ್ನು ಮುಂದೂಡಿ, ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಅದುಮಿಟ್ಟು, ಯಾವ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸದೆ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕುಡಿಯಾಗಿದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಿಂಗವ್ವನ ಮದುವೆ ಎಲ್ಲರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೂರು ದಿನ, ಎಲ್ಲ ಸಡಗರ, ಸಂಭ್ರಮಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು. ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವಯಸ್ಸಿನ ಕೆಂಪಣ್ಣ, ಹದಿನಾರು ವಯಸ್ಸಿನ ನಿಂಗವ್ವನ ಜೋಡಿ, ನೋಡಿದವರೆಲ್ಲರೂ, 'ಭಲಾ! ಜೋಡಿಯೆಂದರೆ ಹೀಗಿರಬೇಕು' ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಗೌಜು ಗದ್ದಲಗಳ ಮದುವೆ ಮುಗಿದು, ನಂತರದ ಹಲವಾರು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಂಡರೂ , ಮದುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ಖಾಸಗಿ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮದುವೆಯಾದ ಏಳನೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಪ್ರಸ್ತ...ಊರಿಗೆಲ್ಲ ಪುನಃ ಸಿಹಿಯೂಟ. ಎಲ್ಲರ ಹಾರೈಕೆಯೊಡನೆ, ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಯ, ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಡವಡವ ಮನಸ್ಸಿನೊಡನೆ, ಆಪ್ತರ ನೂರೆಂಟು ಸೂಚನೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ತೊಟ್ಟಿ ಮನೆಯ ದೊಡ್ಡ ಕೋಣೆ ಸೇರಿ, ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದಾಗ, ಕೆಂಪಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಿಂಗವ್ವ, ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿಯರಾಗಿದ್ದರು.

ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಡುವ ಕಲ್ಪನೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಹಸಿ ಮನದ ಬಿಸಿ ಕಾಮನೆಗಳೆಲ್ಲವನ್ನು ಇಂಚಿಂಚೆ ಸವಿಯುತ್ತಾ, ಕಾಣದಿರುವ ಕಲ್ಪನೆಯ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ, ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ, ಸುಂದರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಡೆಯ ಒಡತಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಕಷ್ಟವಾಗಲಿ, ಸುಖವಾಗಲಿ, ಜಾರುವ ಸಮಯ ನಿಲ್ಲುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಿಂಗಣ್ಣ ಮತ್ತು ಕೆಂಪವ್ವನ ಸಡಗರಕ್ಕೆ ತಡೆ ಬೀಳುವಂತೆ, ಮದುವೆಯಾಗಿ ಎಂಟು ವರುಷವಾದರೂ ಮಕ್ಕಳಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಭಾಧಿಸಹತ್ತಿತು. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ, ಸುಂದರ ಜೋಡಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅಸೂಯೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಜನರ ಚುಚ್ಚುವ ಮಾತುಗಳು, ಈ ಸವಿ ದಂಪತಿಗಳ ನಿದ್ದೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಆಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಕೊನೆಗೆ, ಗೊತ್ತಿರುವ ದೇವರಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಹರಕೆ ಕಟ್ಟಿದ ನಿಂಗವ್ವ, ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದಂತೆ, ಆಯುರ್ವೇದ ಪಂಡಿತರ ಉಪಚಾರದೊಡನೆ, ಮದುವೆಯಾದ ಹನ್ನೆರಡನೆ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೊಳೆಯುವ ಕಂಗಳ ಗಂಡು ಮಗುವಿನ ತಾಯಿಯಾದಳು. ಬಂಜೆತನವನ್ನು ಬಡಿದೋಡಿಸಿದ ಆ ಮಗುವು ದಂಪತಿಗಳ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿ, ಅವರ ಸುಂದರ ಜೀವನದ ಫಲವೆಂಬಂತೆ ಕಿಲ ಕಿಲ ನಗುತ್ತಿತ್ತು. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಗುವಿನ ಪಾದ ಸವೆದುಬಿಡುವುದೋ ಎಂಬಂತೆ, ಮೂರು ಹೊತ್ತು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸುತ್ತಾ, ಅದರ ಲಲ್ಲೆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಾ, ಕಂದ ತಿರುಪತಿ ತಿಮ್ಮಪ್ಪನ ದಯೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದರು.

ಮಗುವು, ಮೇಷ್ಟ್ರುಗಳಿಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರೀನಿವಾಸನಾಗಿ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಮತ್ತು ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸೀನ ಆಗಿ, ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ, ಆಟೋಟಗಳಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ಚತುರಮತಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮೂಡಣ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹಂತದ ಎಲ್ಲಾ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ತರಗತಿಯ ಎಲ್ಲ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮೊದಲಿಗನಾಗಿ, ಎಲ್ಲರ ಭರವಸೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೀನ, ಅತ್ಯಧಿಕ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಪಡೆದು ಪದವಿ ಪೂರೈಸಿದ. ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಿಂಗವ್ವ ದಂಪತಿಗಳು, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ವ್ಯವಸಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಮಗನ ಏಳ್ಗೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಆತನ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಭವಿಷ್ಯವೇ ಇವರ ಜೀವನ ಎಂಬಂತೆ, ಸಂಭ್ರಮಗಳಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಸೀನನಿಗೆ ಮುಂದೆ ಓದುವ ಆಸೆ...ಆದರೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶುಲ್ಕ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಹಣ ಹೊಂದಿಸುವುದು ಹೇಗೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತನಾಗಿದ್ದ. ಮಗನ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ ನಿಂಗವ್ವ ಮತ್ತು ಕೆಂಪಣ್ಣ ದಂಪತಿಗಳು, ಮಗನಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ, ಮುಂದಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಮಗನಿದ್ದಾನಲ್ಲ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯೊಡನೆ, ದೊಡ್ಡ ತೊಟ್ಟಿ ಮನೆಯೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಜಮೀನು, ಚಿನ್ನ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮಾರಿ, ಸಾಲದೇ ಬಂದಾಗ ಸಾಲ ಮಾಡಿ, ಸೀನನನ್ನು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ವಾರೆಗೆಯವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ದಿವಂತನಾದ ಸೀನ, ತನ್ನ ನಯ ವಿನಯಗಳು, ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚಿನವನಾದ. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಹಪಾಠಿಗಳ ಪೈಕಿ, ಸೀನನ ಜೊತೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಲುಗೆಯಿಂದ ಜಾಸ್ತಿ ಹೊತ್ತು ಇರಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಮಿತಾ ಎಂಬ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿಯ ಮನದ ಇಂಗಿತ ಶ್ರೀನಿವಾಸನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲು ಕಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲೇ ಬಹುಪಾಲು ಜೀವನ ಕಳೆದ ಶ್ರೀನಿವಾಸನಿಗೆ, ಸ್ಮಿತಾಳ ಸಾಂಗತ್ಯ, ಅವಳು ತೋರಿಸುವ ವಿಶೇಷ ಉಪಚಾರ, ವಿಶಿಷ್ಟ ಭಾವನೆ ತುಂಬಾ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಕಣ್ಣನೋಟ, ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವ ಮುಂಗುರುಳು, ತುಂಬಿದ ಮೈಮಾಟ, ಕನಸಿನಲ್ಲೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಅವಳ ಆಹ್ಲಾದಕರವಾದ ಮೋಹಕ ನಗು, ಪದೇಪದೇ ಉಲ್ಲಸವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ ಮೈಮರೆಯುವಂತಾಗಿತ್ತು. ಜಾತಿ ಮತಗಳ ಅಂತರ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗಿ, ಮೇಲು ಕೀಳು ಭಾವನೆ ತೊಲಗಿ ಹೋಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಭಿನ್ನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿಂದ ಬಂದ ಸ್ನೇಹಿತರು ಪ್ರೇಮಿಗಳಾಗಿ, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದಂತೆ ಬದುಕಲಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಉನ್ನತ ದರ್ಜೆಯೊಡನೆ ಪದವಿ ಮುಗಿಸಿದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಮತ್ತು ಸ್ಮಿತಾ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರು. ಸ್ಮಿತಾ ಹೊರರಾಜ್ಯದ ಹುಡುಗಿ...ಬುದ್ದಿವಂತೆ ಮತ್ತು ಚೂಟಿ. ಪ್ರಪಂಚ ಜ್ಞಾನವಿರುವ, ವಿದ್ಯಾವಂತರಾದ ತನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ, ಮನದ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಿದಾಗ, ಎದುರಾಡುವುದು ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ತಿಳಿದು ಅವರು ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನು ನೋಡಲು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದರು. ಸೀನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ, ಸ್ಮಿತಾಳ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೇಳುವುದು ಎಂದು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ದಿನ ತಂದೆಯ ಬಳಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಗದ್ದೆಯ ಬಳಿ ಹೋದಾಗ, ಕೆಸರು ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ದಿನಪೂರ್ತಿ ಬರಿಕಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಮಗನ ಬೂಟು ಬಟ್ಟೆ ಕೊಳೆಯಾಗಬಾರದು ಎನ್ನುತ್ತಾ ತೋರಿಸಿದ ಕಾಳಜಿ, ಸೀನನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ನೋವು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ, ತಂದೆ ತಾಯಿಯರಿಗೆ ಅರಿವಾಗದಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಸೀನನ ಪೇಚಾಟ, ತೊಳಲಾಟವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ನಿಂಗವ್ವ, ರಾತ್ರಿ ಊಟವಾದ ಮೇಲೆ, ಮಗನ ತಲೆಯನ್ನು ತನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅವನ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಬೆರಳಾಡಿಸುತ್ತಾ, ಆತನ ಮುಂದಿನ ಯೋಜನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತುಕತೆ ಶುರು ಮಾಡಿದಳು. ಎಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಾದರೂ, ಅವ್ವನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಗುವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸೀನ, ಅಂತಹ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನವಾದ ವಾತವರಣದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಸ್ಮಿತಾಳ ಜೊತೆಗೆನ ಒಡನಾಟ, ಅವಳ ಹಿನ್ನೆಲೆ, ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರುವುದು, ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ ನಂತರ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗಿ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋದ. ಆದರೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಿಂಗವ್ವನಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬಾರದಾಯಿತು.

ಒಂದೇ ಹಿನ್ನಲೆಯಿಂದ ಬಂದು, ತಮ್ಮ ಪರಿಮಿತ ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಆಲೋಚನೆಗಳೊಡನೆ, ಸುಖ ಕೊಡುವ ಸಕಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ ಕೆಂಪಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಿಂಗವ್ವ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ, ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಧಾನಿಯೆಂದರೆ, ಯಾವುದೋ ಹೊರದೇಶ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಮಗನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಅನುಕೂಲಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಹೇಗಿರುವನೋ ಹೇಗೋ ಎಂಬ ತಳಮಳದಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಪೂರ್ತಿ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಂತೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡುವುದನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಗುರುತು ಪರಿಚಯವಿರದ, ಜಾತಿ ಕುಲ ಗೊತ್ತಿರದ ಯಾವುದೋ ಹೊರ ರಾಜ್ಯದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಮಗ ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಅರಿವಾದ ಮೇಲೆ ಮುಂದಿನ ನಡೆಯೇನು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಒಬ್ಬರ ಕೈಯನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಹಿಡಿದು ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟರು. ಮಗ ನಮ್ಮ ಇಚ್ಚೆಯಂತೆ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಿಂತ, ಆತ ಯಾವುದೋ ಪರದೇಶಿ ಹುಡುಗಿಯೊಡನೆ ಸುಖವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬ ಅವರ ಕಾಳಜಿ ಆತಂಕವನ್ನು ಜಾಸ್ತಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅವರು ಮದುವೆಯಾದ ರೀತಿ, ಮದುವೆಗೆ ಮೊದಲೇ ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಲು ಆಗದೆ ಕಾತರಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳು, ಕಲ್ಪನೆಗಳೊಡನೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೆನೆದು, ಮಗನ ಬದುಕಿನೊಡನೆ ಹೋಲಿಸಿ, ಕಾಲ ಇಷ್ಟೊಂದು ಬೇಗ ಬದಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಚ್ಚರಿಯ ಮನಸ್ತಿತಿಯೊಡನೆ ಮುಂದಿನ ನಡೆಯೇನು ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಗನೆ ಬದುಕು ಎನ್ನುವಂತೆ ಜೀವಿಸದ ಅವರಿಗೆ, ಮಗನಿಗೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ,

'ನೀ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ನಮಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕಪ್ಪ'

ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮಗ ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನೊಡನೆ ಸ್ಮಿತಾಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ನಗರದ ದೊಡ್ಡ ಭವನದಲ್ಲಿ, ಸರಳವಾಗಿ, ಅರ್ಧದಿನದಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ನಡೆದುಹೋಯಿತು. ಸೂಟು ಬೂಟುಧಾರಿಗಳ ನಡುವೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಸರಳ ಉಡುಪು ಧರಿಸಿ, ಹಿಡಿ ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಮುದುಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಿಂಗವ್ವ ಮತ್ತು ಕೆಂಪಣ್ಣ ದಂಪತಿಗಳು, ತುಂಬು ಹೃದಯದಿಂದ ಮಗ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಶ್ರೀನಿವಾಸ ತನ್ನ ನವ ಸಂಸಾರದೊಡನೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಹೊಸದಾಗಿ ಸೇರಿದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾಗಿ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸುವ ಛಲದಿಂದ, ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಯ ಪರಿವಿರದೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ದುಡಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿ, ಇರುವ ಸಮಯ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಸ್ಮಿತಾಳಿಗೆ ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನ ಹೊಸದಲ್ಲ...ಅವಳ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವತಂತ್ರ ಮನೋಭಾವದ ಅವಳು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ, ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಾ, ಸ್ತ್ರೀ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಪುಳಕಗೊಂದಿದ್ದಳು. ಹಣವಿರದ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಿರದಿದ್ದ ಅವಳಿಗೆ, ಕಳೆದ ಭೂತಕಾಲದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚಿಂತೆ. ತನ್ನ ಮತ್ತು ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಸಂಬಳದ ಅರ್ಧ ಪಾಲನ್ನು, ಹಲವು ರೀತಿಯ ಉಳಿತಾಯ ಖಾತೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿನಿಯೋಗಿಸಿ, ಮೂರು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಹಣ ಅಷ್ಟಾಗುತ್ತದೆ...ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಇಷ್ಟಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ...ಸುಮ್ಮನೆ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಭಾವವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಉನ್ನತ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು, ಸಿರಿವಂತಿಕೆಯ ಆಡಂಬರಗಳು ಬೇಕೆಂದು ಸಾಲದಲ್ಲಿ ಕಾರು ಖರೀದಿಸಿ, ಸಿರಿವಂತರು ವಾಸಿಸುವ ಬಡಾವಣೆಯ ಸುಂದರ ಫ್ಲಾಟ್ ನಲ್ಲಿ, ಸುಖವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಜತೆ, ಶ್ರೀನಿವಾಸನೊಡನೆ ಜೀವನ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸಮಯದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಅನುಭವಿಸಲಾಗದ ಈ ಮೋಜಿನ, ದುಬಾರಿ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾಗುವ ಹಣದ ಉಳಿತಾಯಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರ ಸಂಬಳವೂ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿ, ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಕೊಡಲು ಶ್ರೀನಿವಾಸನಲ್ಲಿ ಹಣವೇ ಉಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅತ್ತ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಿಂಗಮ್ಮ ದಂಪತಿ, ಮಗನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾರಿ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿಲ್ಲದೆ, ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ, ದೊಡ್ಡ ತೊಟ್ಟಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜಂತಿಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ, ಮಗನಾದರೂ ಸುಖವಾಗಿರಲಿ ಎಂಬ ಹಾರೈಕೆಯೊಡನೆ ಏನನ್ನು ಮಾಡಲು ತೋಚದೆ ದಿನದೂಡುತ್ತಿದ್ದರು... ಕೇಳದಿದ್ದರೂ, ಕೈ ಖರ್ಚಿಗೆ ಎಂದು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬರುವ ಮಗ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಣ ಅವರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಖರ್ಚುಗಳಿಗೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಗನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಸಾಲ, ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದು, ಈಗ ಬಡ್ಡಿಯಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಹೆದರಿಸುವಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಳ ತರುವ ಮಗನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಈ ಸಾಲವನ್ನು ತೀರಿಸಿಬಿಡೋಣ ಎಂದರೆ, ಕೈ ಚಾಚಲು ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಅಡ್ಡಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮದುವೆಯಾದ ಹಲವು ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ಮಗನ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಪಟ್ಟಣದ ಅವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಸಮಯವಿರದ ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದರೂ ಆ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿಸುವ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ ಮೂರೇ ದಿನಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ಸು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟವರು ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳಲಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ಕೆಂಪಣ್ಣನಿಗೆ ಏನೂ ಮಾಡಲು ತೋಚದೆ, ಒಂದು ವಾರ ಸಮಯ ಪಡೆದು ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಆಲೋಚನಾ ಮಗ್ನನಾದನು. ಯಾವಾಗಲೂ ಗಂಡನ ಮುದುಡಿದ ಮೊಗವನ್ನು ನೋಡಿರದ ನಿಂಗವ್ವನಿಗೆ, ಹೃದಯಕ್ಕೇ ಇರಿದಂತಾದರೂ, ಅದನ್ನು ತೋರ್ಪಡಿಸದೆ ಕುಡಿಯಲು ನೀರು ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಳು. ನೀರು ಕುಡಿದು ನಿರಾಳನಾದ ಕೆಂಪಣ್ಣನೆಂದ...

"ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಶೆಟ್ಟರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು. ಕೊಟ್ಟ ಸಾಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇನ್ನು ಕಾಯುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂದರು..."

"ಶೆಟ್ಟರು ಒಳ್ಳೆಯವರು...ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕಾದಿದ್ದಾರೆ...ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅವರ ಸಾಲ ತೀರಿಸಬೇಕು..." ನಿಂಗವ್ವ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು.

"ಮಗನನ್ನು ಕೇಳಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ...ಆದರೆ ಈ ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಬಳಿ ಇನ್ನೇನು ಇಲ್ಲ..."

ಎಂದು ಕೆಂಪಣ್ಣ ಬಾಯಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರ ಹೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ಗಂಡನ ಆಲೋಚನೆ ನಿಂಗವ್ವನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿತೇನೋ ಎಂಬಂತೆ, ಕೆಂಪಣ್ಣನ ಮನದ ಮಾತನ್ನು ನಿಂಗವ್ವ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದಳು.

"ಮಗನೇನು ಪಟ್ಟಣ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವುದಿಲ್ಲ...ನಮಗೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಮನೆ? ಇದನ್ನು ಮಾರಿ ಸಾಲ ತೀರಿಸಿ. ನಾವು ಹೊಲದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜೋಪಡಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನ ಕಳೆಯಬಹುದು. ಮಗ ಕೇಳಿದರೆ, ಸಾರಿಸಿ ಗುಡಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾಯಿತು...ಅದಕ್ಕೆ ಮಾರಿಬಿಟ್ಟೆವು ಅಂತ ಹೇಳೋಣ! ಮಗನ ಸುಖಕ್ಕಿಂತ, ನಮ್ಮ ಕಷ್ಟ ದೊಡ್ಡದೇನಲ್ಲ"

ಎಂದಾಗ ಕೆಂಪಣ್ಣನ ಕಂಗಳು ಹೆಂಡತಿಯ ಕಡೆಗಿನ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ತುಂಬಿಬಂದವು. ಮಾರನೆ ದಿನವೇ ಹಿರಿಯರು ಬಾಳಿಬದುಕಿದ ದೊಡ್ಡ ಮನೆಯನ್ನು ಮಾರಿ, ಸಾಲ ತೀರಿಸಿ, ಮಾರದೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಹೊಲದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಪಡಿ ಕಟ್ಟಿ ಬದುಕಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ಈ ತಿಂಗಳು ಅಪ್ಪ ಅವ್ವನನ್ನು ನೋಡಲು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನಿಗೆ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅವರನ್ನು ಕಾರಣ ಕೇಳಿದಾಗ, ಮೊದಲೇ ಸಿದ್ದಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ನಿಜ ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾದರೂ, ಮನೆಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಹಣ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಜಾಸ್ತಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೆ ಸುಮ್ಮನಾದ. ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕಂಪನಿಯವರು ಮುಂದಿನ ತಿಂಗಳು ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಬೋನಸ್ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ...ಆ ಹಣದಲ್ಲಿ ಮನೆಯನ್ನು ತಿರುಗಿ ಖರೀದಿಸಿ ಅಪ್ಪ ಅವ್ವನನ್ನು ಖುಶಿಪಡಿಸೋಣ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ, ಅವರ ಖರ್ಚಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ಭಾರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದ. ಹಿಂದೆ, ಏನಿರದಿದ್ದರೂ, ಭವಿಷ್ಯದ ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅಪ್ಪ ಅವ್ವನ ಜತೆಗೆ ಸಮೃದ್ದಿಯಿಂದ, ಕಪಟವಿಲ್ಲದೆ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೂ, ಎಲ್ಲವೂ ಇದ್ದು ಯಾವುದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಾಗದೇ, ಬರಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಅವರಿವರ ಕೈಲಿ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾ, ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕಲಾಗದಿರುವ ವಾಸ್ತವವನ್ನೂ ಹೋಲಿಸಿ, ಪುನಃ ನಿಜವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಯಾವಾಗ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾ ಖಿನ್ನನಾದ. ಇದೆ ರೀತಿ ಎರಡು ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು...ಸ್ಮಿತಾಳಿಗೆ ಗಂಡನಲ್ಲಿ ಏನೋ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಆದರೆ, ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ ಅವನ ಖಾಸಗೀತನದ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗಬಹುದೇನೋ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವನಾಗಿಯೇ ಹೇಳಲಿ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಆ ದಿನ ಎಂದಿನಂತೆ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವವೇ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿದ್ದ...ಏನೂ ಮಾಡಲು ತೋಚದೆ ಗೊಂದಲ ತುಂಬಿದ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನಿಗೆ, ಕಿರಿದಾದ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಎದುರಿಗೆ ಲಾರಿ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾಗದೆ ಸೇತುವೆಯ ಮಧ್ಯ ಭಾಗ ತಲುಪಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಕಾರಿನ ಎದುರಿಗೆ ಏನೋ ಬಂದಂತಾಗಿ, ಲಾರಿಯ ಹಾರ್ನ್ ಸದ್ದಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ, ಎದುರಲ್ಲಿ ಲಾರಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಕಾರು ಲಾರಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವುದೇನೋ ಎಂಬ ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ವಿವೇಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕಾರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿದ. ಅದು ಸೇತುವೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿನ ತಡೆಗೋಡೆಯನ್ನು ಮುರಿದು, ನೀರಿಲ್ಲದ ಆಳವಾದ ಕಾಲುವೆಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ಎದುರಿಗೆ ಕಾರು ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು, ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗದೆ ಲಾರಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಚಾಲಕ ಏನನ್ನು ಮಾಡಲು ತೋಚದೆ, ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಕೂಗಲಾರಂಭಿಸಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಬಿದ್ದು ಕಾಲುವೆಯ ನೆಲವನ್ನಪ್ಪಳಿಸಿದ್ದ ಕಾರಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿ, ತನ್ನ ಕನಸು, ಆಲೋಚನೆಗಳು, ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಕಾರಿನ ಒಳಗೆ ಸಜೀವವಾಗಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ದಹಿಸಿಹೋದ. ಜನ ಸೇರಿದರು...ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಸುದ್ದಿಮುಟ್ಟಿಸಿ, ಅವರು ಬಂದು, ಅರೆಬೆರೆ ಬೆಂದಿದ್ದ ಕಾರಿನ ನಂಬರ್ ಪ್ಲೇಟ್ ನೋಡಿ, ಮಾಲೀಕರು ಯಾರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿ ಸ್ಮಿತಾಳಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಕೊಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಗರ ಬಡಿದವಳಂತೆ, ದಿಕ್ಕು ತೋಚದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸ್ಮಿತಾಳ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದ ಆಕೆಯ ಗೆಳತಿಯರು ಅವಳ ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದರು. ಅವರು ಬಂದು ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಇತರೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಶವವನ್ನು ಶವಾಗರದಿಂದ ಪಡೆಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಮರುದಿನ ಮದ್ಯಾಹ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಗನ ಸಾವಿನ ವಿಷಯ ಕೆಂಪಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಿಂಗವ್ವ ದಂಪತಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪಿ, ಅವರ ರೋದನೆ, ವೇದನೆ ಹೇಳತೀರದಾಗಿತ್ತು. ಮಗನನ್ನು ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಂದಲೂ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಿರಿಯ ಸ್ವಾಭಿಮಾನಿ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಸಂತೈಸಲು ಗೊತ್ತಾಗದೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಎಲ್ಲರೂ ಜೋಪಡಿಯ ಮುಂದೆ ಜಮಾಯಿಸಿ, ಏನು ಮಾಡಲು ತೋಚದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಸ್ಮಿತಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳು, ಸಾಯಂಕಾಲ ಶವದೊಡನೆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದು ಮೊದಲೇ ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದ ದೇಹಕ್ಕೆ, ಹೊಲದ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ದಹನಕ್ರಿಯೆ ಎಂಬ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿಸಿ, ಪುನಃ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೊರಟುಹೋದರು. ಕೆಂಪಣ್ಣ ಮತ್ತು ನಿಂಗವ್ವ, ಜೋಪಡಿಯ ಮುಂದೆ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಚೀರುತ್ತಾ, ಗೋಳಾಡುತ್ತಾ, ವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತ ವೇದನೆಗಳ ಜತೆ ಉಡುಗಿಹೋಗಿದ್ದರು.

ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಶ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಹೇಳಲಾರದ ನೋವಿನೊಡನೆ ಬಳಲಿಹೋಗಿದ್ದ ಸ್ಮಿತಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ಅವಳ ಕೆಲಸ ಬಿಡಿಸಿ, ಶ್ರೀನಿವಾಸನಿಗೆ ಸಂಭಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲ ಉಳಿತಾಯ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಜೀವವಿಮೆ ಹಣವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಸ್ಮಿತಾಳ ತಂದೆ ತಾಯಿ, ಅವಳನ್ನು ಹೊರರಾಜ್ಯದ ತಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಆಡಿಕಳೆದ ತನ್ನ ಊರಿನಲ್ಲಿ, ಬಂಧುಬಳಗದವರ ಹಾರೈಕೆಗಳೊಡನೆ, ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಬೆಂಬಲ ಮತ್ತು ಸಾಂತ್ವಾನದ ಜತೆಗೆ, ಸ್ಮಿತಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಆದರೆ, ಮಗನ ಸುಂದರ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆಂದು ಸಕಲ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವಿನಿಯೋಗಿಸಿ, ಅವನನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಬದುಕಲು ಯಾವುದೇ ಆಸರೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಆಸೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಭರವಸೆಗಳು ಕಾಣದೆ ನಿಂಗವ್ವ ಮತ್ತು ಕೆಂಪಣ್ಣ ಎಂಬ ಹಣ್ಣಾದ ಸುಂದರ ಜೋಡಿ, ಜೋಪಡಿಯ ಮುಂದೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಅಂಟಿಕುಳಿತು, ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಹರಡಿದ ಮಗನ ಬೂದಿಯನ್ನು ನೀರಿರದ ಗುಳಿಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ಆತ ಎದ್ದು ಬರುವನೇನೋ ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ!!

ರಾಮಣ್ಣ ಸತ್ತುಹೋದ!

2010-12-15T07:05:00.000-08:00

ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಬೀದಿಯ ರಾಮಣ್ಣ ಸತ್ತುಹೋದ ಅಂತ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಆತನೊಡನೆ ನನಗೆ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಪರಿಚಯದ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಸೂಸಿ, ಎರಡು ಕೈಯತ್ತಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ವರ್ತನೆ, ನನಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಆತ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅತಿ ವಿನಯ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ ಹಾಗೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಾದಾಗ ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಕೆಳ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದ ರಾಮಣ್ಣ, ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿ ಮುಗಿಸಿ ಭವಿಷ್ಯನಿಧಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಪ್ರಾಪ್ತ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮದುವೆಯಾಯಿತು...ನಂತರದಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಪ್ಪನಾಗಿ, ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳು ಬರುವ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕು ಕಂಡಿದ್ದ. ಮಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆತ, ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಆಕೆಗೆ ಉತ್ತಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕೊಡಿಸಿದ್ದ. ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೇ ಏರಿಳಿತಗಳಿಗೆ ಕಸಿವಿಸಿಗೊಳ್ಳದೆ, ಯಾವುದೇ ಆಸೆಗೆ ಪಕ್ಕಾಗದೆ, ಸರಳರೇಖೆಯಂತೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಮಣ್ಣನಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮಧುಮೇಹ ಖಾಯಿಲೆ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಸುಮಾರು ೪೨ ವರ್ಷ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ, ಗಡಿಯಾರದ ರೀತಿ ಜೀವನ ಸವೆಸಿದ ರಾಮಣ್ಣ, ಕಳೆದ ವರ್ಷ ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗಿ, ಜೀವನಕ್ರಮ ತಪ್ಪಿದವನಂತೆ, ಗೊಂದಲಗೊಂಡ ಮಗುವಿನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಮಗ ಮತ್ತು ಮಗಳು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿದು, ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಸುಖವಾಗಿರಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ, ಮಗಳು ಮೆಚ್ಚಿದವನೊಡನೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ ರಾಮಣ್ಣ, ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳು ಮುಗಿದುಹೊದವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ತಟಸ್ತನಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

ಪ್ರತಿಸಾರಿ ನೋಡಿದಾಗಲೂ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವನ್ನು ಲೇಪಿಸಿ, ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣಿನೊಡನೆ, ವಿನಯವೇ ಮೈಯಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಮಣ್ಣ, ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿ, ಕೇವಲ ಓಡಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ. ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಆತ ಪ್ರತಿಸಾರಿ ಬೀರುವ ನಗುವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ, ಆತನ ನೀರಸ ನೋಟವನ್ನು ಕಂಡು ಖಾಲಿ ಭಾವ ಉಂಟಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಆತ ಸತ್ತು ಹೋದ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಯಾಕೋ ಸುಮ್ಮನೆ ಊಟ ಸಪ್ಪೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನದಿಂದ ಸಾಯುವವರೆಗೂ, ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೇ ವೈಚಿತ್ರ್ಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸದೆ, ಸಮಾಜದ ಯಾವ ಆಗು ಹೋಗುಗಳಿಗೆ ತಲೆಕೊಡದೆ, ಮನರಂಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಲ್ಲದೆ, ಸಿಕ್ಕಿದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಕಾಲಕಳೆದ ರಾಮಣ್ಣ, ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಸಂಸಾರ ಮತ್ತು ಕೆಲಸದೊಡನೆ ಬದುಕಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಕೆನಿಸಿದಾಗ ಸುಮ್ಮನೆ ಎದ್ದು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ.

ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲ... ಹಠವೂ ಇಲ್ಲ... ರೋಚಕತೆಯಿಲ್ಲ, ಏರಿಳಿತವಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಂತಹುದೇ ಬೇಕೆಂಬ ಭಾವವೂ ಇಲ್ಲ...ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ, ಯಾವುದೇ ವಾದ ವಿವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸದೆ, ಅಹಂ ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿರದಂತೆ ಜಾಡಿಸಿ, ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಆತ ಬದುಕಿದ ರೀತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದ ಕುತೂಹಲವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ಸಂಸಾರಿಯಾದರೂ ಸನ್ಯಾಸದ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ ರಾಮಣ್ಣ, ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ...ಬೇಕಿರದ ಏನನ್ನು ಹೇರಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸಡಗರಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗದ, ಬಂಧನಗಳಿಗೆ ಮುಕ್ತವಾದ, ಕನಸುಗಳೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಬದುಕಿ, ಈ ರೀತಿಯೂ ಜೀವಿಸಬಹುದು ಎಂದು ತೋರಿಸಿ, ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟ.

ಇಲ್ಲಿ ಆತ ಬದುಕಿದ ರೀತಿ ಸರಿ ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ಎಂದು ವಿಮರ್ಶಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಆಟಾಟೋಪಗಳು, ಬೇಕೆಂದರೂ ಬಿಡದ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಪ್ರಾಚೀನ ಗುಣಗಳು, ನಾನೇ ಎನ್ನುತಾ ಮೆರೆವಾ, ಮುರಿದರೂ ಮರೆಯಾಗದ ಒಣ ಜಂಭಗಳು, ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಬದುಕಿಬಿಡುವೆ ಎನ್ನವಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ದೋಚುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಡನೆ, ಹಗುರವಾಗಿ ನಗಲಾರದ ಮುಖ ಹೊತ್ತು ಓಡಾಡುವ ನಾವು ಸಾಧಿಸುವುದೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ರಾಮಣ್ಣ, ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾ, ನಗುನಗುತ್ತಲೇ ಮರೆಯಾಗಿ ಹೋದ. ಸುಮ್ಮನೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಎನಿಸಿತು...ಖಾಲಿತನದ ಭಾವವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಜೊತೆಗಿದ್ದದ್ದಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ.

ನೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾ ಆಸೆ!

2010-12-02T08:53:00.000-08:00

ಮರೆತಿರುವ ನೆನಪುಗಳ, ಮತ್ತೆ ಕೆದಕುವಾ ಆಸೆ!

ಕಳೆದಿರುವಾ ಕ್ಷಣಗಳು, ಪುನಃ ಜೊತೆ ಬರಲೆಂದು...

ನೊಂದರೂ ತಿರುತಿರುಗಿ, ನೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾ ಆಸೆ!

ಎಂದಾದರೊಂದು ದಿನ, ನಿನ್ನ ಪಡದೇ ತೀರುವನೆಂದು...!

ಬಿದ್ದರೂ... ಎದ್ದೆದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವಾ ಆಸೆ!

ಸೇರಲಾರದಷ್ಟು ದೂರ ನೀ ಸಾಗಿ ಬಿಡುವೆಯೆಂದು....

ಭರವಸೆಗಳ ಬದುಕಿನಲಿ, ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವಾ ಆಸೆ,

ಬೆಂಬಿಡದ ಬೇಗುದಿಯು, ಜಾರಿ ಬಿಡಬಹುದೆಂದು...!

ಕಾಡುವಾ ಕನಸುಗಳ, ಕದ ತೆರೆದು ಬಿಡುವಾಸೆ!

ಕಾರಿರುಳ ಕಣಿವೆಯಲಿ.., ದಾರಿ ಹುಡುಕಲೆಂದು....

ಬಯಕೆಗಳ ಬೇಲಿಯನು, ಕಿತ್ತು ಒಗೆಯುವಾ ಆಸೆ!

ಹತ್ತಿಕ್ಕಿದ ಆಸೆಯನು, ಬಿಚ್ಚಿ ಬೆವರಿಳಿಸಲೆಂದು...!

ಮುಂದಲೆಯ ಮುಂಗುರುಳ, ಎಳೆದು ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವಾ ಆಸೆ!

ಕೆಂದುಟಿಯ ಅಂಚಿನಲಿ, ನಗುವು ಚಿಮ್ಮಬಹುದೆಂದು...

ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು, ತಿಳಿದು ಮರೆಯುವಾ ಆಸೆ,

ಅರಿವಿಲ್ಲದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ, ನಾ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದೆಂದು...!

ನಿನ್ನ ಗುಳಿಕೆನ್ನೆ ಆಳದಲಿ, ಕಣ್ಣಂಚ ಮಿಂಚಿನಲಿ,

ಈಜುತಾ.., ಕೊನೆದಡವ, ಜತೆಗೆ ಸೇರುವಾ ಆಸೆ...

ನೀನಿರದೆ ಬದುಕಿದ್ದು, ಬಯಕೆಗಳು ಸಿಡಿದೆದ್ದು,

ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ಸಾಯುವುದು, ಸರಿಹೋಗದೆಂದು...!

ಚೆಲುವೆಯೇ... ನಿನ್ನ ನೋಡಲು,

2010-11-27T00:18:00.000-08:00

ಚೆಲುವೆಯೇ... ನಿನ್ನ ನೋಡಲು,

ನನಗೇನು ಆತುರ ಇಲ್ಲ...

ಆದರೆ, ಪದೇ ಪದೇ ಆಸೆ ಅಷ್ಟೇ!

ಅರಗಿಳಿಯ ಮಾತು ಕೇಳಲು,

ಕಾಡುವ ಕಾತುರವೇನು ಇಲ್ಲ...

ಸುಮ್ನೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇರಬೇಕು

ಅಂತ ಇಷ್ಟ ಅಷ್ಟೇ!

ನಿನ್ನ ರಮಿಸಿ ಮುದ್ದಾಡಲು,

ಬಿಸಿ ಬಯಕೆಯೇನು ಉಕ್ಕುತ್ತಿಲ್ಲ...

ಆದ್ರೆ ಒಳಗಿನ ಪುಳಕವ,

ತಡೆಯೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ!

ನಿನ್ನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಇಷ್ಟಪಡಲು,

ಹೊಸ ಕಾರಣವೇನು ಬೇಕಿಲ್ಲಾ,

ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು,

ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಾಗಿದೆ ಅಷ್ಟೇ!

ನೀ ನನಗೆ ಬೇಕೆನಲು,

ಸಂಕೋಚವೇನು ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ...

ಹತ್ತಿರ ನೀನಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ,

ತುಂಬಾ ಬೇಸರ ಆಗುತ್ತೆ ಅಷ್ಟೇ!

ನಿನ್ನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಲು,

ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವೇನು ಇಲ್ಲ...

ನಾನಿಲ್ಲದೆ ನೀ ಕೊರಗಿಬಿಡ್ತೀಯ,

ಅನ್ನೋ ಕಾಳಜಿ ಅಷ್ಟೇ.

ನನ್ನಲೊವಿನ ಸೊಗಸುಗಾತಿ...!

2010-11-24T09:15:00.000-08:00

ಏತಿ ಪ್ರೇತಿ ಎಂಬ ಪ್ರೀತಿ, ನನ್ನಲೊವಿನ ಸೊಗಸುಗಾತಿ,

ಚೆಲುವೆ ಬಲವು, ಜತೆಗೆ ನಲಿವು, ನಡೆನುಡಿಗಳ ರಸವು ಹಲವು,

ಮೆಚ್ಚಿನವಳು ಎಂಬ ಜಂಭ, ಎದೆಯ ತುಂಬಾ ಪ್ರೇಮ ಬಿಂಬ!

ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಜಗದಿ ಬೆರೆವ, ಹುಬ್ಬು ಹಾರಿಸುತ್ತ ಉಲಿವ,

ಅತಿ ಆಡದ, ಮಿತಿ ಮೀರದ, ಸವಿಸುಂದರ ಕುಸುರಿ ಇವಳು!

ಮೌನದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಿ, ನೋಟದಲ್ಲಿ ಬಾಣ ಹೂಡಿ..,

ಕಣ್ಣಂಚಿನ ಕೋಲ್ಮಿಂಚಲಿ, ಮಧು ತುಂಬಿದ ತುಟಿಯಂಚಲಿ,

ನಗೆಯ ತುಳುಕಿಸುತ್ತ ಕುಣಿವ, ಪುನಃ ಪ್ರೇಮಿಸುತ್ತಾ ಮೆರೆವ,

ಭರವಸೆಗಳ ಬಯಸದಿರುವ, ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ತುಡಿಯುತಿರುವ,

ಮುಗ್ಧ ಮನದ, ಶುದ್ಧ ಚೆಲುವ, ಬಾಡದಿರುವ ಬಳ್ಳಿ ಇವಳು!

ನೃತ್ಯಕೂಟ, ಚೆಲುವಿನಾಟ, ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮಪಾಠ,

ಮಾತು ಚನ್ನ, ನಗುವು ಚಿನ್ನ... ನೀನೆ ನನ್ನಾ.., ರನ್ನ ಪೊನ್ನ,

ಎಂದು ಹಾಡಿ, ಜತೆಗೆ ಕೂಡಿ, ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ, ಒಲುಮೆ ನೋಡಿ,

ಬಸಿರ ಹಸಿವು ಬಾಡದಂತೆ, ಬಯಕೆ ಬಳ್ಳಿ ತೊಡರದಂತೆ,

ಪ್ರೀತಿ ಅರಿತು, ನೋವ ಮರೆತು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಪುಟಿಯುತಿರುವ,

ಸೋತು ಸೊರಗಿ, ಮರುಗಿ ಕರಗಿ, ಜರುಗದಿರುವ ಬಾಲೆ ಇವಳು!

ಕಳೆದ ಕ್ಷಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಬಿಡಿಸಿ, ಬೆರಕೆಯಿರದ ಹರಕೆ ಮುಗಿಸಿ,

ಕನಸು ನನಸು ಎಲ್ಲ ಕಲಸಿ, ಕರಗದಿರುವ ಮನಸು ಉಳಿಸಿ,

ಸಮರಸವನು ಶಪಿಸದಿರುವ, ನವ ಇನಿಯನ ನೆನಸದಿರುವ,

ಒಡೆದ ಹೃದಯದಲ್ಲೇ ಮಿಡಿವ, ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಕಾಲ ಕಳೆವ,

ಸರಸ ಸರಿದು, ವಿರಸ ಉರಿದು, ಕೊರಗದಿರುವ ಹುಡುಗಿ ಇವಳು!

ಮುಗಿದ ಕಥೆಯ, ಮನದ ವ್ಯಥೆಯು, ಉಳಿದ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು,

ಹಸಿಬಯಕೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಬಿಸಿಯುಸಿರಿಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿದು,

ಸವಿ ಮಿಲನದ ಸಿಹಿ ಕ್ಷಣಗಳ, ಹರಸಿ ಜಪಿಸಿ ಸವೆಯುತಿರುವ,

ಹಳೆ ನೆನಪಿನ ಪೊರೆಯೊಡೆಯದೆ, ಹೊಸ ಕನಸಿಗೆ ಹಾತೊರೆಯದೆ,

ಮುಗಿಲ ಮೀರಿ, ಮೇಲೆ ಹಾರಿ, ಸೂತ್ರ ಹರಿದು, ಇಳಿದು ಬೆಳೆದು,

ನೋವಿನಲ್ಲೇ ನಲಿವ ಕಂಡು, ನಿಜವ ಮರೆವ ಬೆಡಗಿ ಇವಳು!

ಕಲರವಗಳ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಮಳೆಬಿಲ್ಲಿನ ಮಿಂಚಿನಲ್ಲಿ,

ವಿರಹದಲ್ಲಿ ಏಗಿ ಮಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಹಂಚಿ ತಿಂದು ತೇಗಿ,

ಕಲೆತ ಕೊಬ್ಬು ಕರಗಿಸುತ್ತಾ.., ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನ ಚಿತ್ತ..,

ಮಳೆಯ ಜತೆಗೆ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ, ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ ಖುಷಿಪಡುತ್ತಾ,

ಉಲಿಯುತಲಿ, ನಲಿಯುತಲಿ, ಸಡಗರವನು ಸವಿಯುತಲಿ,

ಮೆರೆಯದಿರುವ, ಮಿನುಗುತಿರುವ, ಹಿತವಾದ ನೋವು ಇವಳು!

ಕಾಡುವ ಕಥೆಗಳು-೨

2010-11-09T08:04:00.000-08:00

ದೇವರು ಹೇಗಿರಬೇಕು?

ಮುಲ್ಲ, ಖುಷಿ, ಶಾಂತಿ, ಸಂತೋಷಗಳಿಂದ ಹಾಡುತ್ತಾ, ನರ್ತಿಸುತ್ತಾ... ಆನಂದದಿಂದ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆತನ ತೇಜಸ್ಸು, ಕಾಂತಿ, ಮತ್ತು ಅಪರಿಮಿತ ಸಂತಸವನ್ನು ನೋಡಿದ ಜನರಿಗೆ, ಮುಲ್ಲ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಕಂಡು ವರ ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದುಕೊಂಡು ಆತನ ಶಿಷ್ಯರಾಗಲು ಹಂಬಲಿಸತೊಡಗಿದರು. ಕೆಲವರು, ಜೀವನಕ್ರಮವೇ ಇಲ್ಲದ ಮುಲ್ಲನ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಬೋಧನೆಗಳು ಇಲ್ಲದೆ, ಭ್ರಮ ನಿರಸನ ಹೊಂದಿ ತಮ್ಮ ತಾರ್ಕಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಶಿಷ್ಯ ಮಾತ್ರ ಮುಲ್ಲನ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾ...ಮುಲ್ಲನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಂಬಿಕೆ ಹೊಂದಿ ಅವನೊಡನೆಯೇ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು...ವರುಷಗಳು ಉರುಳಿದವು...ಆದರೆ ಮುಲ್ಲ ಏನನ್ನು ಬೋಧಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ದಿನನಿತ್ಯ ಹಾಡುತ್ತ, ಕುಣಿಯುತ್ತಾ..ಸಂತಸದಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಶಿಷ್ಯ ಧೈರ್ಯಮಾಡಿ ಗುರುವನ್ನು ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟ.

"ಗುರುಗಳೇ, ನನಗೆ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣುವಾಸೆ...ದಯವಿಟ್ಟು ತೋರಿಸಿ..."

ಮುಲ್ಲ ಉತ್ತರಿಸಿದ...

"ಮಗು, ಇನ್ನು ಕಾಲ ಬಂದಿಲ್ಲ...ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಪಕ್ವವಾಗಬೇಕು...."

ಶಿಷ್ಯ, ಗುರುವಿನ ಮಾತಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿಟ್ಟು, ಗುರುವಿನೋಡನೆಯೇ ಉಳಿದು ತನ್ನ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ. ಮತ್ತಷ್ಟು ವರುಷಗಳು ಉರುಳಿದವು...ಗುರುವನ್ನೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಾ...ಮುಲ್ಲನ ಜೀವನಕ್ರಮವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾ...ಪಕ್ವತೆ ಎಂಬ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಆದರೆ ಮುಲ್ಲ, ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ದೇವರನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ವಿರಳವಾಗಿ, ಸಂದರ್ಭೋಚಿತವಾದ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ...ಸರಳ ಬುದ್ದಿಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ ಸಂತಸವಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ ಶಿಷ್ಯನ ತಾಳ್ಮೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಾ ಬಂದಿತು. ತಡೆಯಲಾರದೆ ಒಂದು ದಿನ ಗದರಿಸುವ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮುಲ್ಲನನ್ನು ಕೇಳಿಯೇಬಿಟ್ಟ...

"ಇದೇನಿದು ಗುರುಗಳೇ...ಸುಮ್ಮನೆ ನನ್ನನ್ನು ಸತಾಯಿಸುತ್ತಿರುವಿರಿ...ಏನಾದರಾಗಲಿ, ನೀವು ಈ ದಿನ ನನಗೆ ದೇವರನ್ನು ತೋರಿಸಲೇಬೇಕು..."

ಶಿಷ್ಯನ ಆತುರವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಮುಲ್ಲ ಹೇಳಿದ..

"ಆಯಿತು ಮಗು...ನಾಳೆ ಮುಂಜಾನೆ ನಿನಗೆ ದೇವರನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ..."

ಶಿಷ್ಯನ ಖುಷಿಗೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ... ತನ್ನ ಜೀವನದ ಮಹೋನ್ನತ ಕ್ಷಣ ಇಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಆತನಿಗೆ ರೋಮಾಂಚನ ಉಂಟು ಮಾಡಿತ್ತು. ದೇವರನ್ನು ನೋಡುವ ಸಡಗರ ಸಂಭ್ರಮಗಳಿಂದ ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಹೊರಳಾಡುತ್ತಾ ಸೂರ್ಯೋದಯಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ನಿತ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಗುರುಗಳನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಮುಲ್ಲ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಬರ ಹೇಳಿದ. ಶಿಷ್ಯನ ಆಗಮನವಾಗುತ್ತಲೇ ಮುಲ್ಲ ಕೇಳಿದ...

"ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕೆಂದು ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಂಬಲವೇ?"

"ಹೌದು ಗುರುವೇ...ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಇಷ್ಟೊಂದು ವರ್ಷ ತಮ್ಮ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..." ಶಿಷ್ಯ ಉತ್ತರಿಸಿದ.

"ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ...ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಹೇಳು...ನೀನು ನೋಡಲು ಇಚ್ಚಿಸುವ ದೇವರು ಹೇಗಿರಬೇಕು?" ಮುಲ್ಲ ಕೇಳಿದ.

"ಹೇಗಿರಬೇಕು ಅಂದರೆ? ದೇವರು ಹೇಗಿರುತ್ತಾನೋ ಹಾಗೆ..." ಗೊಂದಲದಿಂದ ಶಿಷ್ಯ ಉತ್ತರಿಸಿದ.

ಶಿಷ್ಯನ ಉತ್ತರದಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗದ ಮುಲ್ಲ ಪುನಃ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ...

" ದೇವರು ಹಾಗಿರಬೇಕು...ಈಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ನಾನು ತೋರಿಸುವ ನಿಜ ದೇವರನ್ನು ನೀನು ನಂಬದಿರಬಹುದು...ನಿನ್ನ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಿ, ದೇವರು ಶಿಲುಬೆಯಲ್ಲಿರಬಹುದು...ಅಥವಾ ಶಂಖ ಚಕ್ರ ಧರಿಸಿರಬಹುದು...ಅಥವಾ ಉದ್ದದ ಗಡ್ದದೊಡನೆ ನಮಾಜು ಮಾಡುವವನಾಗಿರಬಹುದು...ನಾನು ನಿಜವಾದ ದೇವರನ್ನು ತೋರಿಸಿದಾಗ, ಆ ದೇವರು ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಭಿತ್ತಿಯೊಡನೆ ಹೊಲಿಕೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಅಪನಬಿಕೆ ಬರಬಹುದು...ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ನೀನೆ ಹೇಳು...ನೀನು ನೋಡಲು ಇಚ್ಚಿಸುವ ದೇವರು ಹೇಗಿರಬೇಕು?"

ಶಿಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಈಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ತಳಮಳ ಶುರುವಾಯಿತು. ಏನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ಪಿಳಪಿಳನೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆಗ ಪುನಃ ಮುಲ್ಲನೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ. "ಪೂರ್ವಗ್ರಹಪೀಡಿತವಾಗಿಲ್ಲದ ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನದಾದರೆ, ನೀನು ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ, ಜೀವನವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವುದರಲ್ಲಿ, ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದೆ ಆಲೋಚಿಸುವುದರಲ್ಲಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಬದುಕುವುದರಲ್ಲಿ, ಮುಗ್ಧತೆಯ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನೀನೆ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲೆ. ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪವಿರುವ ಒಂದು ಮೂರ್ತಿ ಬೇಕಾದರೆ, ಯಾವುದೇ ಶಿಲ್ಪಿ ಅದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಬೇಕೆಂದರೆ, ಸ್ವಚ್ಛ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಸಡಗರದಿಂದ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ಬದುಕು...ಸಾಧ್ಯವಿರುವಾಗ, ಪ್ರತಿಫಲದ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡು...ದೇವರ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಾಗುತ್ತದೆ" ಎಂದ. ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಅದ್ಭುತ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು...ಆತ ಮುಲ್ಲನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿಯುತ್ತ ಹೊರಟುಹೋದ.

ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ ಎಂಬ ನೆನಪಿಲ್ಲ...ಆದರೆ ಈ ಇದನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ದೇವರಿದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯವಲ್ಲ...ಇದ್ದರೆ, ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲವಷ್ಟೇ. ನಮ್ಮದೇ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಗೂಡಿನೊಳಗೆ ನಾವು ಬಂಧಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ನಿಲುಕದ ಸತ್ಯ ನಮಗೆ ಗೋಚರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು, ಅರಿವಿರದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು, ಪಡೆಯುವ ಅನುಭವಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಅಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಎರಕ ಹೊಯ್ಯುತ್ತಾ...ಅದರಾಚೆಗಿನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ನಿಜವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತೆ ಬದುಕಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ದೇವರು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡರೂ, ನಾವು ಕೇಳಿದ, ಕಲ್ಪಿಸಿದ, ನಮ್ಮ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಂಗತಿಗಳ ಜೊತೆಗೆ, ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ನೋಡಿದ ಆಕೃತಿಗಳ ನೆನಪು ನಮಗೆ ಬರಬುಹುದೇ ಹೊರತು, ದೇವರು ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವುದರ ಬಗೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದ ಅಂತಿಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮೂಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನಡೆಯುವ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತಮಾನ, ಕಪಟವಿಲ್ಲದ ನಗು, ಹಿತವಾಗದ ತಂಗಾಳಿ, ಸಂತೃಪ್ತ ಭೋಜನ, ಸವಿ ಮಾತುಗಳು, ಸುಂದರ ಮನಸ್ಸು, ಪ್ರತಿಫಲದ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ಸಹಾಯ, ಉತ್ತಮ ಆರೋಗ್ಯ, ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯ, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ನಮಗೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುವ ಸಂಗತಿ, ಮೈ ಮರೆತು ಮಾಡುವ ನೃತ್ಯ, ಇಂಪಾದ ಸಂಗೀತ, ಬೆಳದಿಂಗಳು, ಇನ್ನೂ ಮುಂತಾದ ಹಲವು ಅಧ್ಬುತಗಳಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಮಗೆ ದೊರಕುವ ಎಲ್ಲಾ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಗೆ, ದೃಷ್ಟಿಕೋನಕ್ಕೆ, ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಅದೇ ಸತ್ಯ ಎಂದು ಬದುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕೇವಲ ಚಿತ್ರಪಟಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿರುವವನಿಗೆ, ಹೇಗೆಲ್ಲಾ ವಿವರಿಸಿದರೂ, ಸಮುದ್ರದ ಆಗಾಧತೆಯ ಅನುಭಾವ ಮೂಡಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ದೇವರ ಸಂಗತಿಗೆ ಹೊರತಾದ ನನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ನಿಲುಕಿದ ಅರ್ಥವೆಂದರೆ, ಹೊಸತನ್ನು, ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು, ಗುರುತಿಸಲು, ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು, ಅನುಭವಿಸಲು, ಆನಂದಿಸಲು, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆಲೋಚನೆಗಳು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಲ್ಲದೆ, ಕಲ್ಪನಾತೀತವಾಗಿರಬೇಕು...ಮುಕ್ತವಾಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಭೂತದ ಮೂಸೆಯಲ್ಲಿ, ಭವಿತವ್ಯದ ಹೊಳಹನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ದೇವರು, ಸುಖ, ಸಂತಸ ಕೇವಲ ನಮಗೆ ದಕ್ಕಬಹುದಾದ ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ ಉಳಿದು, ಸತ್ಯ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಗುರುತಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಹಾಗೆ ಆಗದಿರಲಿ...ಎಲ್ಲವುದರ ಗೊಡವೆ ಬಿಟ್ಟು, ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸಡಗರದಿಂದ, ಸಂತಸದಿಂದ, ನಗುವನ್ನು ಮರೆಯದೆ, ಕಲ್ಪನೆಗಳಲ್ಲೇ ಉಳಿಯದೆ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಬದುಕಿಬಿಡೋಣ. ಯಾವಾಗಲೂ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿದಾಡೋಣ. ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದು ಇಷ್ಟು..ನೀವೇನಂತೀರಾ?

ಕಾಡುವ ಕಥೆಗಳು-೧

2010-10-25T20:23:00.000-07:00

ಮುಲ್ಲ ಕುಣಿಯುತಲಿದ್ದ...

ಮಟ ಮಟ ಮದ್ಯಾಹ್ನದ ಒಂದು ದಿನ, ಮುಲ್ಲ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಅಂಗಿಯನ್ನು ಒಗೆದು ಒಣ ಹಾಕಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ವಿಶ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ. ಹಿತವಾದ ತಂಗಾಳಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ, ಹಕ್ಕಿಗಳ ದನಿ ಕೇಳುತ್ತಾ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಮರೆತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬೀಸಿ ಬಂದ ಬಿರುಗಾಳಿ, ಮುಲ್ಲನ ಅಂಗಿಯನ್ನು ಮುಳ್ಳು ಕಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ಒತ್ತೊಯ್ದು ಚಿಂದಿ ಚಿಂದಿ ಮಾಡಿತು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಮುಲ್ಲ ಸಂತಸದಿಂದ ಕುಣಿಯುವುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಮುಲ್ಲನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ ದಾರಿಹೋಕರಿಗೆ ಸುಮ್ಮನಿರಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮುಲ್ಲನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು...

"ಮುಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಅಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಅಂಗಿ ಚಿಂದಿಯಾದರು, ಸಂತಸದಿಂದ ಕುಣಿಯುತ್ತಿರುವೆಯಲ್ಲ...ಏನಾಗಿದೆ ನಿನಗೆ?"

ಮುಲ್ಲ ಕುಣಿಯುತ್ತಲೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ...

"ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ, ನಾನು ಅಂಗಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಬಿರುಗಾಳಿ ಒತ್ತೊಯ್ದು ಅದನ್ನು ಚಿಂದಿ ಮಾಡಿತು. ಒಂದು ವೇಳೆ, ನಾನು ಅಂಗಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾಗ ಈ ರೀತಿ ಆಗಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಗತಿ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನದು, ನಾನು ಚಿಂದಿಯಾಗಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ." ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕುಣಿತವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ.

ಈ ಕಥೆ ತುಂಬಾ ಸರಳ...ಆದರೆ ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಓದಿದ ನಂತರ ಮರೆತುಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದು ಹೊಮ್ಮಿಸುವ ಅರ್ಥ ಈ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿನ ಮುಲ್ಲನ ಕುಣಿತ ಹುಚ್ಚುತನ ಎನಿಸಿದರೂ, ಆ ಮುಕ್ತತೆಯ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕೆ, ಪಕ್ವವಾದ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲಿ, ಅಂಗಿ ಮತ್ತು ಮುಲ್ಲ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಅಷ್ಟೇ.

ನಮ್ಮ ಹುದ್ದೆ, ಆಸ್ತಿ, ಅಧಿಕಾರ, ಘನತೆ, ಹೆಸರು, ಸಂಬಂಧಗಳು,ಇತರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಂಗಿಯ ಥರ. ನಾವು ಆ ಅಂಗಿಯನ್ನು ತೊಟ್ಟು, ಆ ಅಂಗಿಯಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿ,ಆ ಅಂಗಿಯೇ ನಾವಾಗುತ್ತೇವೆ...ನಮ್ಮನು ನಾವೇ ಮರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಅಂಗಿಗೆ ಹಲವಾರು ಅಡಚಣೆಗಳು ಬರಬಹುದು. ತೊಂದರೆಗಳೆಂಬ ಬಿರುಗಾಳಿ, ಅಂಗಿಯನ್ನು ಚಿಂದಿ ಮಾಡಬಹುದು. ನಾವು ಆ ಅಂಗಿಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ನಮಗೆ ಹಿಂಸೆ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮತನವನ್ನು, ನಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು,ಇತರ ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ನಾವು ಆ ಅಂಗಿಯೇ ಆಗದಿದ್ದರೆ, ಅಂಗಿ ಚಿಂದಿಯಾದರು ಸಂತಸದಿಂದ ಕುಣಿಯಬಹುದು. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಮಗುವಂತ ನಗುವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಅಧಿಕಾರ ಜಾರಿಬಿಡಲಿ, ಸಂಬಂಧಗಳು ಚದುರಿಹೋಗಲಿ, ಹಣ ಆಸ್ತಿ ಕೈಬಿಡಲಿ, ಹೆಸರು ಚಿಂದಿಯಾಗಲಿ....ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಅಂಗಿಯಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ, ನಾವು ಮುಲ್ಲನಂತೆ ಕುಣಿಯಬಹುದು...ಹೊಸ ಅಂಗಿ ಧರಿಸಿ ಮೆರೆಯಬಹುದು...ನನಗೆ ಅನಿಸಿದ್ದಿಷ್ಟು. ನೀವೇನಂತೀರಾ?

ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವ ಮುನ್ನ!

2010-10-21T20:28:00.000-07:00

ಬರಸೆಳೆದು ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವ ಮುನ್ನಾ,

ತುಟಿಯದುರಿ, ನಗೆಯುದುರಿ,

ಬಿಸಿಯುಸಿರು ಆಸೆಯಲಿ, ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಹರಿದಾಡಿ,

ಕಣ್ಣಂಚು ಮಿಂಚಾಗಿ, ಕಿವಿಯಂಚು ತಂಪಾಗಿ,

ಮನ ಅರಳಿ, ತನು ಕೆರಳಿ, ಬಯಕೆಗಳು ಗರಿಗೆದರಿ,

ನಾಸಿಕವು ಕೆಂಪಾಗಿ, ಮಾತುಗಳು ಇಂಪಾಗಿ,

ತಂಗಾಳಿ ಹಾಡಾಗಿ, ಕಿವಿಯ ಸವರುತಲಿತ್ತು...!

ಅಧರದಲಿ ಅಧರಗಳು, ಐಕ್ಯವಾಗುವ ಮುನ್ನಾ,

ತನುವೆಲ್ಲಾ ಥರಗುಟ್ಟಿ, ಭಯದಿಂದ ಮರಗಟ್ಟಿ,

ಕೋಲ್ಮಿಂಚು ಒಳನಸುಳಿ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸುಳಿದಾಡಿ,

ನಡುವೆರಡು ಒಂದಾಗಿ, ಬಿಗಿ ಬೆಸುಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ,

ಮುಂಗುರುಳು ಮತ್ತಿನಲಿ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಹಾರಾಡಿ,

ತುಟಿಬಿರಿದು ಅದುರುತ್ತಾ, ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತಾ,

ನಲ್ಲೆಯಾ ಗಲ್ಲದಲಿ, ಕುಳಿಯು ಕುಣಿಯುತಲಿತ್ತು...!!

ಅಡಗಿರುವ ನೆನಪುಗಳು, ಒಂದೊಂದೇ ಹೊರಬಂದು,
ವಿರಹದಾ ನೋವಿನಲಿ, ಮನಸುಗಳು ಹುಚ್ಚಾಗಿ,

ಕನಸುಗಳು ಕವಿಯಾಗಿ, ಮೌನವೇ ಮಾತಾಗಿ,

ಹಸಿಬಿಸಿಯ ದೇಹದಲಿ, ಬೆವರಸೆಲೆ ಟಿಸಿಲೊಡೆದು,

ಮನವೆರಡ ಮಿಲನದಲಿ, ಶೃಂಗಾರ ರಸವಾಗಿ,

ಮನ್ಮಥನ ಹೂಬಾಣ, ಗುರಿಯ ತಲುಪುತಲಿತ್ತು...!

ಅಳಿದುಳಿದ ಪುಳಕಗಳು, ಮರೆವಿರದ ಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ,

ಅರಿವಿರದ ಅಪ್ಪುಗೆಯು, ಇಂಚಿಂಚೆ ಸಡಿಲಾಗಿ,

ಬೆಳದಿಂಗಳು ಬೆಪ್ಪಾಗಿ, ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಕಪ್ಪಾಗಿ,

ಕಾರ್ಮೋಡ ಮುಗಿಲಲ್ಲಿ, ಮಳೆಯ ಸುರಿಸುತಲಿತ್ತು...!!

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ!

2010-10-20T08:34:00.000-07:00

ಹಿಂದಿಲ್ಲಾ ಮುಂದಿಲ್ಲಾ... ದಿಕ್ಕು ದೆಸೆಗಳೂ ಇಲ್ಲ,

ಗೊತ್ತು ಗುರಿಗಳಿಲ್ಲ...ಹೊತ್ತು ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ,

ಭೂತ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ...ಭವಿಷ್ಯ ಪೀಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ,

ಈ ಕ್ಷಣದ ಬದುಕೇ, ಸರ್ವ ಸುಂದರ.

ಕನಸುಗಳು ಕರಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ...ಬಯಕೆಗಳು ಬೆದರಿಸುವುದಿಲ್ಲ,

ತನುವು ಕೊರಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮೇರೆ ಮೀರುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ಬಿಸಿ ಹಸಿವು ಬೆದರಿಸಿದರೆ, ಸ್ವಚ್ಚಂದ ಸ್ಖಲನ...

ನಂತರ, ಜಡ ಮೌನ...ಮುಕ್ತಿ ಮೀರಿದ ಹಾಗೆ.

ಹಠವೂ ಇಲ್ಲ, ಚಟವೂ ಇಲ್ಲ...

ನಿತ್ಯ ಬೇಗುದಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನಿರ್ವಿಕಾರ...

ಸ್ತಿಥಪ್ರಜ್ಞನೆ...? ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ.

ನೋವು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ...ನಗುವು ಮರೆಸುತ್ತದೆ,

ತುಂತುರಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದಾಗ, ಮನ ಅರಳುತ್ತದೆ...

ನಿದ್ದೆ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ...ಬುದ್ದಿ ಬಲಿಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ...

ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ನಗುವು ಎಂದು ಮಾಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಮಯ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ...ಆಸೆ ತಣಿಯುವುದೂ ಇಲ್ಲ...

ಬಿದ್ದೆದ್ದು ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ, ಮಣಿದು ಮಣ್ಣಾಗುವವರೆಗೂ,

ಕಳೆದ ಬಳಲಿಕೆಗಳಲ್ಲೇ, ಹೊಸ ಹೊಳಪಿನ ಕುರುಹು!

ಪಟ್ಟೆ ಪಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆಯ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ!

2010-10-15T10:21:00.000-07:00

ಮನುಕುಲದ ಕರಾಳ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಪಾತ್ರವೇ ತುಂಬಾ ಹಿರಿದಾದುದೇನೋ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಹಿಂಸೆ ನಡೆದರೆ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಕಾರಣಗಳೇ ಇಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವ ಕ್ರೂರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಚರಿತ್ರೆಯ ಪುಟ ಸೇರುತ್ತವೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯ the boy in striped pajamas ಎಂಬ ಚಲನಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ. ಬಹುಷಃ ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ನೋಡಿದಾಗಲೂ ಮನ ಕಲಕುತ್ತದೆ...ಬದುಕಿನ ಬೆಲೆ ಇಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲವೇ ಎನಿಸುತ್ತದೆ... ನಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಸಾರಿ ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆ ಪುಟ್ಟ ಪಾತ್ರಗಳು, ಮೌನದಲ್ಲಿಯೇ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳು, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಆದರೆ ಹಲವು ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಸುಮ್ಮನೆ ತೆಗೆದೊಗೆಯುವ ಆ ನೋಟ ಯಾವಾಗಲು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ.

ನನಗೆ ಏನನ್ನು ವಿಮರ್ಶಿಶಲು ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಏನನ್ನಾದರೂ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಅವಲೋಕಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆ, ರಸಸ್ವಾದನೆಗೆ ಪೂರಕ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಾರದೆನೋ ಎಂಬ ಒಳ ಆತಂಕ ಜಾಗೃತನಾಗದಂತೆ ಎಚ್ಚರವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಮತ್ತು ಅದೇ ಮುಕ್ತತೆಯ ಮುಗ್ಧತೆಯೊಡನೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಉಂಟಾಗುವ ತಳಮಳ, ಕಾಡುವ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಇಣುಕಿ ಬರುವ ಆದರೆ ಮರೆಯಲಾಗದಂತೆ ಮಾಡುವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು, ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕರ ದಿವ್ಯ ನಟನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಜತೆಗೂಡಿ, ಚಿತ್ರದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ವಾಸ್ತವದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದಂತೆ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಆ ಭಾವನೆಯಲ್ಲಿಯೇ, ಯಾರಿಗಾದರು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳೋಣ ಅನಿಸಿ ಚಿತ್ರದ ಬಗೆಗೆ ಬರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಚಿತ್ರಕಥೆಯ ಮೂಲ ಮನುಕುಲದ ಮಹಾಕ್ರೂರಿ ಹಿಟ್ಲರ್ ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತದೆ. ಜರ್ಮನಿಯ ಬರ್ಲಿನ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಗೆ ಬಡ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿ ದೂರ ಪ್ರದೇಶದದಲ್ಲಿ, ನಾಜಿ ಜನರನ್ನು ವಿಷಾನಿಲದಿಂದ ಕೊಲ್ಲುವ ಶಿಬಿರದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕನಾಗಿ ವರ್ಗವಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ, ಗೆಳತಿಯರೊಡನೆ ಆಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಹೆಂಡತಿಯೊಡನೆ ನಗರದಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿಯ ಶಿಬಿರದ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸ್ತವ್ಯ ಹೂಡುತ್ತಾನೆ. ಸದಾ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನಾಗಿದ್ದ, ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಪುಟಿಯುತ್ತಾ ಸ್ನೇಹಿತರೊಡನೆ ಕಾಲಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯ ಎಂಟು ವರ್ಷದ ಗಂಡು ಮಗನಿಗೆ ಹೊಸ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತಾನತೆ ಮತ್ತು ಒಂಟಿ ಭಾವ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ. ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣಳೆತೆಯ ದೂರದಲ್ಲಿನ ಪಟ್ಟೆ ಪಟ್ಟೆ ಬಟ್ಟೆ ತೊಟ್ಟು ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದ ನಾಜಿ ಜನಗಳ ಶಿಬಿರ ಕುತೂಹಲವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆನ್ವೆಷಕ ಮನಸ್ತಿತಿಯ ಆ ಬಾಲಕ, ನಾಜಿ ಶಿಬಿರದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಮವಯಸ್ಸಿನ ಬಾಲಕನನ್ನು ಸಂಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಳ್ಳು ಬೇಲಿಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಆ ಶಿಬಿರದ ಒಳಗಿನಿಂದ ನಾಜಿಯ ಹುಡುಗ, ಮತ್ತು ಹೊರಗಿಂದ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮಗನ ಗೆಳೆತನ, ಮುಗ್ಧ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳೊಡನೆ, ಆಟಗಳೊಡನೆ, ಮನೆಯಿಂದ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮಗ ಕದ್ದು ತರುವ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲುತ್ತ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಆ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರಿಗೆ ಶಿಬಿರದ ಉದ್ದೇಶದ ಅರಿವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ.

ಶಿಬಿರದ ಒಳಗಿನ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ತಂದೆಯದೇ ಕನವರಿಕೆ. ಆದರೆ, ಅವನ ತಂದೆ ಇತರ ಹಲವು ಜನಗಳ ಜೊತೆ ವಿಷಾನಿಲದಿಂದ ಹತ್ಯೆಗೀಡಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮಗ ನಾಜಿಯ ಬಾಲಕನಿಗೆ ತಂದೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ, ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ತಂತಿಬೇಲಿಯ ಕೆಳಗಡೆ ಗುಂಡಿ ತೋಡಿ, ನುಸುಳುವಷ್ಟು ಜಾಗ ಮಾಡಿ ಶಿಬಿರದ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಒಳ ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಅಧಿಕಾರಿಯ ಆಜ್ಞೆಯ ಮೇರೆಗೆ, ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿನ ಮಿಕ್ಕ ಜನರನ್ನು ವಿಷಾನಿಲದಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲು ಅದೇ ದಿನ ನಿಗದಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿನ ಸೈನಿಕರು, ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರ ಜತೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಜನರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ವಿಷಾನಿಲ ತುಂಬುವ ಟ್ಯಾಂಕರ್ ಗೆ ದಬ್ಬುತ್ತಾರೆ. ಇತ್ತ ಅಧಿಕಾರಿಯ ಮನೆಯ ಕಡೆ, ಬಾಲಕನನ್ನು ಕಾಣದೆ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಹುಡುಕಲು ಶುರು ಮಾಡಿ, ಶಿಬಿರದ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ, ಬಾಲಕ ಶಿಬಿರದ ಒಳ ನುಸುಳಿರುವುದರ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಸೈನ್ಯಾಧಿಕಾರಿ ಶಿಬಿರದ ಒಳನುಗ್ಗಿ ಮಗನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ,ವಿಷಾನಿಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜನಗಳ ಜೊತೆ ಮಗನ ಪ್ರಾಣಪಕ್ಷಿಯು ಹಾರಿಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ತನ್ನದೇ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಹಲವು ಜನರನ್ನು ಕೊಂದರೂ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಅವರೊಡನೆ ಮಗನೂ ಸಾಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಧಿಕಾರಿ ನಿಂತಲ್ಲೇ ರೋದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗನು ಶಿಬಿರದ ಒಳನುಗ್ಗುವ ಮೊದಲು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿ ದುಖಃ ತಾಳಲಾರದೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಲೇ. ವಿಷಾನಿಲದಿಂದ ಸತ್ತ ಜನರು, ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ದೃಶ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಆ ಮಕ್ಕಳ ಸ್ನಿಗ್ಧ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮುಗ್ಧ ಮುಖ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಾಟುತ್ತದೆ.

ಬರೀ ಕಥೆಯಿಂದ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಗಾಢ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವುದಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಾದರೂ, ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು, ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿನ ಬಾಲಕನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ನಿರಾಳವಾಗಿರಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆತ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಆಹಾರ ಕೇಳುವ ಪರಿ ಚುರ್ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಾವು ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಆ ಇಬ್ಬರು ಬಾಲಕರು ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಭಾಷಿಸುವ, ನಗುವ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸಿದರೂ, ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಮೂಡಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾವಿರಾರು ಜನರನ್ನು ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ವಿಷಾನಿಲದಿಂದ ಕೊಲ್ಲುವ ಅಧಿಕಾರಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದಲೇ ಟ್ಯಾಂಕರ್ ಒಳಗೆ ಮಗ, ನಾಜಿ ಬಾಲಕನ ಜೊತೆ ಸಾಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸದೆ ಅಳುವ ರೀತಿ, ಹಲವು ಭಾವನೆಗಳನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.

ನಮಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎನಿಸಿದಾಗ ಬದುಕು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸರಳವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ,ಈ ಚಲನಚಿತ್ರ ವಿಷಾದದ ಛಾಯೆ ಉಳಿಸುತ್ತಾ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದ ಚಿತ್ರದ ಗಾಢವಾದ ಭಾವ, ಇದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ನಿದ್ದೆಯೂ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಸಮಯ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ... ನನ್ನ ಮಾತುಗಳ ಬಗೆಯೂ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ. ಶುಭ ರಾತ್ರಿ.

Ideal printer in my dream…

2010-10-09T07:40:00.001-07:00

I always feel, printers are nothing but the hard copy generator of our thoughts, dreams, desires, commitment, agreements, etc. These days, they have larger role in every place and phase of life. Now printers are available in many version with lot of features. Latest HP printer works as some mobile set. It doesn't require connection with computer to make it work. Now printers started thinking, delivering, listening independently by taking printing orders from everywhere.

Light helps to lighten another lamp...similarly, a thought can definitely triggers another thought. After seeing the latest HP printer, I have started dreaming about what are all the functions printer can support in future...They are endless but I would like to list out with few illustrations...

Printer will have set of defined formats/patterns of letter, resumes, etc. Just by supplying the content, it should have an intelligence to print what we want by receiving instructions.

We can dictate notes or content to a printer through phone or in person. It will store that into its internal memory in text format(Nothing but steno job). Later we can tell what to print by giving oral instructions. If we tell it as official letter with further instructions, official letter should print out...if we ask the printer to mail that to so and so, it should do it...if we ask printer just to save it as a draft, it should do that also.

Printer should have the capability of considering voice command. If it has voice recognition capacity, it is good enough for an authorization to decide the privileges. So it can decides the different level of access across users

Printer should have the capacity to select a background themes, images from its memory, style, pattern etc to the content we print to make the users job easy.

Printer should be intelligent enough to provide different level of authorization through voice or direct commands while searching, accessing, processing, retrieving the data. It is good if it has internal search mechanism just like desktop search or folder structure or something else.

How good it will be if printer prints the data not only on paper but on any other storage devices like DVD, CD etc? Of course, paper is also open storage device. If we have this feature, we can print movie on DVD, resume on paper, pictures or CD... desires unlimited :)

I will connect external storage device to a printer and will navigate through all the content using printer screen. Storage device has images, resumes, books, movies etc. If I have the options to preview, edit, save before taking the print without using computer, life will be so easy. I can order to print books, movies, pictures, resumes in different format on different devices with my own style.

If I have options to decide/schedule when, what, how, where to print in printers network(across world through internet connection), I can avoid other devices such as fax, computer,steno etc. It works like this. I can order my printer through phone to send the bid for particular contract with so and so details on xyz date and time.

Dreams are unlimited...while writing this, thoughts are flooding out...but will stop this list now. :) I am not greedy or crazy to expect everything in single device. But hopes are not bad right?

Printers are magical devices...it brings the uniformity to the society. Because of printers, knowledge is sharable across people and reachable to any common man. Printers have taken major role in documenting the history. Printers are like mirrors...they just give what you feed.

Huh! let me have some real sleep now...as usual, your comments are welcome :)

Communication translator in mobile

2010-10-05T18:04:00.000-07:00

The whole world segregated based on languages,cultures,lifestyles etc. I always wonder how beautiful life would be if we had a universal language which would reach everyone, irrespective of language & other differences etc. Well, I know, it is a dream that is just imaginary, to achieve since we have our own constraints. Nevertheless, I'd not stop thinking about making our lives easy by bringing all types of people together through communication with absolutely no barriers.

Now that we are in the era of smart phones, I feel nothing is impossible. We can achieve all kinds of communication which reaches every individual irrespective of their language. When two individuals speak over the phone using a common language, then it is easily understandable. But if they speak in two different languages, then is this communication easy to understand? What is the probability of a communication between a person hard of hearing and an illiterate? Many such questions...but, if we don't solve the problem of a lay man, then of what use is this technology ...??

How I wish my Smart Phone had a " Communication / Language Translator " as a unique feature .Just by telling the title, it doesn't make you understand the wish I had.

Just imagine, I have a phone which does the below mentioned things.
   - The voice converter feature which converts voice into text and text into voice
   - Language translator which converts language A to language B
   - An algorithm which reduces the possible latency for above process.

Wow! If I have all the above features, life will be more exciting. No need to bother about different language across regions. Let me help you understand better through the following illustrations :

Scenario one:

Vinay speaks only English and Daya speaks only Spanish but still they have to communicate through phone. In current conditions, it is impossible. But the feature which I have in mind solves this problem easily through below steps.
   - Vinay conversation will get converted into English text using Voice converter feature.
   - This English text will translated into Spanish text through Language translator
   - Now Spanish text will be converted into Spanish conversation with the help of Voice converter
   - Daya can hear the Vinay's English conversation in Spanish
   - When Daya speaks Spanish, Vinay can listen it as English
If we are able to avoid the latency, this will  work out to be a wonderful feature.

Scenario Two:

Ramesh is deaf and Suresh is illiterate. Both  these persons want communicate with each other  through the phone since they reside in different regions. Again, it is complex scenario to make a possible communication. But I don't find any reasons why they miss the luxuries which any other person enjoys. We can solve this problem through few easy steps.
   - Ramesh types a text message in his mobile and sends to Suresh
   - Suresh's phone converts the text message into voice (if required, language change too) and Suresh can easily understand.
   - Suresh speaks over the phone and sends voice message to Ramesh
   - Ramesh phone converts the message into text (If required, language change too) and Ramesh can understand easily.

It seems like a very crazy idea. But I always wished for this feature  each time i feel the difficulty to speak  & understand other languages and while seeing the problems of  faced by challenged people.

I eagerly await to hear your thoughts / opinions with respect to my idea.

------------------------------------------------------------------------

I am participating in the Share Life Blogger Contest under the category “The feature I wish my smart phone had”. This event is organized by Indiblogger and sponsored by Tata DOCOMO OneTouch Net Phone. If you like the idea I proposed here, please vote it by clicking on the PROMOTE button. Thank you!

ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷಿ!

2010-01-21T07:49:00.000-08:00

ಆ ದಿನ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗಾದದ್ದು ಅಚ್ಚರಿಯೋ, ಆತಂಕವೋ...ಅಥವಾ ವಿಷಾದವೋ...ಯಾವುದು ಅರ್ಥವಾಗದ ಗೊಂದಲದ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಹುಡುಗ, ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಕ್ಷಣಿಕ ಘಟನೆಗಳಂತೆ ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಬದುಕಿ ಈಗ ಈ ರೀತಿ ಸಾವು ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಕಸಿವಿಸಿಗೊಳ್ಳದಿರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

ಆ ದಿನವೇ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದೆ. ನೀಳ ಕಾಲ್ಗಳ ಬಿಳಿಯ ಕೊಕ್ಕರೆಗಳಂತೆ ಇರುವ ಸಿಸ್ಟರ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುವ ನರ್ಸ್ಮ್ಮನ ಸಹಾಯದೊಡನೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ನರ್ಸಿಂಗ್ ಹೋಂನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೂಜಿ ಮತ್ತು ಬಾಟಲುಗಳ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ನಡುವೆ ಅರೆ ಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಅವನ ನೋಡಿ ಬಹಳ ವೇದನೆಯಾಯಿತು. ಆತನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಜೇನುಗೂಡು ಕಳಚಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಅರಿವಾಗುವ ಮೊದಲೇ, ಅಲೆಗಳಂತಿರುವ ನೆನಪುಗಳೊಡನೆ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಾಯಲೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ನೋವಿನಿಂದ ಮುಲುಗುವ ಆತನ ಪೇಚಾಟ, ಹಟವೋ ಅಥವಾ ಹಂಬಲವೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ... ಜೀವನದ ಅನುಭವವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಆದರ್ಶವೇ ಮೂರ್ತಿವೆತ್ತಂತೆ, ಅರಿವಿರದಂತೆ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆತನ ಮುಗ್ಧ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ನೆನೆದು, ಬದುಕುತ್ತಾನಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದೊಡನೆ ಸಮೀಕರಿಸಿ, ಛೆ! ಇಷ್ಟೇನಾ ಎನಿಸಿತು.

ನೆನ್ನೆಯ ನೆನಪಿಲ್ಲದೆ, ನಾಳೆಯ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಆತನನ್ನು, ಆತನ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ವಿನಾಕಾರಣ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅಮವಾಸ್ಯೆಯಂತೆ, ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಅಂತರಂಗದಲ್ಲೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆತನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆತಂಕವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಸಹಜವೇ ಆಗಿತ್ತು. ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಆಗಿರುವುದು ಕೂಡ ಅಪಾಯಕರ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಈಗ ಈ ರೀತಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ. ಆತನ ಹಾಸಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಖುರ್ಚಿಯನ್ನೆಳೆದು ಕುಳಿತು ಆತನ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ನೆನಪುಗಳ ನಾಗಾಲೋಟ.

ಅದೊಂದು ಸಣ್ಣ ಕುಟುಂಬ ಆದರೆ ಸುಖಿಯಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗ ಆದರೆ ಸಂಬಳ ಮನೆಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ನೀರಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಬದುಕಬಲ್ಲ ಆತ, ನಿಶೆಯೇರುವವರೆಗೆ ಸುರೆಯಿಳಿಸುವುದನ್ನು ಮರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನದೋ ಕಷ್ಟಗಳ ಜೊತೆಯೂ ಕನಸುಗಳು ಅಳಿಯದ ಜೀವ... ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ. ಒಬ್ಬ ಮಗ...ಆತನಿಗೆ ಅಕ್ಕರೆಯ ಅಕ್ಕ ಜತೆಗೆ ಒಲವಿನ ತಂಗಿ. ಬಡತನವೇ ಆಕಾಶವಾಗಿದ್ದರೂ, ಖುಷಿಯಂತು ಹಿಂಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಖಾಲಿ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ನೀರು ಕುಡಿದು, ತಾರಸಿಯ ಮೇಲೆ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೆನ್ನೆಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತ ಪುರಾಣದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದೇ ಕೆಳಗಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ... ಮಕ್ಕಳು ಬಾಯಿ ತೆರೆದೇ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾಳಿನ ಅರಿವಿರದೆ...ನೆನ್ನೆಯ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲದೆ... ಎಚ್ಚರವಾಗುವವರೆಗೂ ಸತ್ತು ಹೋಗುವ ಹಾಗೆ.

ಕುಟುಂಬದ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ, ದಿನಪೂರ್ತಿ ಗಂಧದ ಕಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಹೊಸೆಯುವುದು ಮತ್ತು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಂದ ವಿವಿಧ ಅಳತೆಯ ಕವರ್ ಮಾಡಿ, ಬಂಡಲ್ ಸಿದ್ದ ಮಾಡುವುದು ಅಕ್ಕ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಕೆಲಸವಾದರೆ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಬೀದಿಕೊನೆಯ ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಯವನಿಗೆ ಇವುಗಳೆನ್ನೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟು, ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬರುವಾಗ ಅಡುಗೆಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ದಿನಸಿ ಮತ್ತು ಚಿಲ್ಲರೆ ಕಾಸು ತರುವುದು ಮಗನ ಕೆಲಸ. ಅವನಿಗೋ, ಮರುದಿನ ಕವರ್ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾಗುವ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ತರುವಾಗ, ಹಳೆಯ ಸುದ್ದಿಯೆನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದುವ ಚಪಲ. ಈ ಕ್ರಿಯೆ ಕರ್ಮಾದಿಗಳ ನಡುವೆ, ಅದೊಂದು ದಿನ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಸುದ್ದಿಯಿಂದ ಸುಮ್ಮನೆ ಪುಳಕಿತನಾದ. ಅದು ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ಪ್ರಬಂಧ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ವಿಷಯ... ಬಹುಮಾನದ ಮೊತ್ತ ಬಡತನವನ್ನು ಮುಂದೂಡುವಷ್ಟು... ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳೆಂಬ ನೆರೆ ಬರದಿದ್ದರೆ ಬದುಕಿನ ಬರ ಅಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ? ಆತನ ಬಯಕೆಗಳು ಭಾಗವಹಿಸಲೇಬೇಕೆಂಬ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿಬಿಟ್ಟವು. ದಿನನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ, ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಕಿಚಡಿ ತಿಂದು ಕನಸುಗಳ ಒಳಗೆ ಜಾರುವವರೆಗೂ, ಗಹನ ಗಂಭೀರವಾದ ಪ್ರಬಂಧದ ವಿಷಯ ಅವನ ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು.

ಬಡತನಕ್ಕಿಂತಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಬೇಕೇ? ವಯಸ್ಸನ್ನೂ ಮೀರಿ ಬೆಳೆದ ಅವನ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಬೇಗ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು. ಎಲ್ಲವೂ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅಂಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಹಾಕುವುದಷ್ಟೇ ಕೆಲಸ... ಆದರೆ ಅದು ಅಂಚೆ ಚೀಟಿ ಬೇಡುತ್ತದೆ... ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗೂ ಸುಂಕವಿರುವಂತೆ. ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ಕೇಳೋಣವೆಂದರೆ ಆಕೆ ಕನಸು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕ ಮತ್ತು ತಂಗಿ ನಕ್ಷತ್ರ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುವುದಕ್ಕಷ್ಟೇ ಒಡನಾಡಿಗಳು. ಸಾಮಾನು ಕಡಕೊಡುವ ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಯವನನ್ನು ಕೇಳೋಣವೆಂದರೆ, ಹಳೆಯ ಸಾಲದ ಬಾಕಿ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೇನು ಮಾಡುವುದು? ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಬರೆದ ಪ್ರಬಂಧ...ಅಂಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಹಾಕದಿದ್ದರೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಮಗುವನ್ನು ಸಾಯಿಸಿದಂತೆ.. ನಿಂತಲ್ಲಿ, ಕುಳಿತಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲೆಂದರಲ್ಲಿ ಹಣ ಹೊಂದಿಸುವುದೇ ಚಿಂತೆಯಾಗಿ ಕಾಡಲಾರಂಭಿಸಿತು. ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿದರೆ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ ಎಂದು ಹಣ ನೀಡಿಯಾರು... ಆದರೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲು ನನ್ನಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ...ಅಭಾವಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಜಾಸ್ತಿ. ಹತಾಶ ಭಾವನೆಗಳು ಆವರಿಸಿದಾಗ, ನಿಶ್ಯಕ್ತಿಯ ನಿರಾಶಾವಾದ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮರುದಿನ, ವಾಸ್ತವದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟವನಂತೆ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದವಂತೆ ಹಾದಿಬದಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತಮಟೆಯ ಶಬ್ದ ನಿರ್ಜೀವ ಮನಸ್ತಿತಿಯನ್ನು ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿತು. ಧುತ್ತನೆ ಎದುರಾದ ಅಪಾರ ಜನಸ್ತೋಮದ ಮುಂದೆ ಎತ್ತರವಾದ ಪೀಠದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನವಾಗಿದ್ದ ಸುಂದರ ಹೆಣವನ್ನು ನೋಡಿ ಅಯ್ಯೋ ಎನಿಸಿತು. ಬದುಕ್ಕಿದ್ದಾಗ ಆ ವೈಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದನೋ ಇಲ್ಲವೋ...ಆದರೆ ಈಗಂತೂ ನೋಡುವ ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಸತ್ತದ್ದಕ್ಕು ಸಾರ್ಥಕ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಚಿಂತನೆಗಳು ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತವೆ...ನನಗೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ...ಆದರೆ ಬುದ್ದಿ ಜೀವಿಗಳ ಚಿಂತನೆ...!?! ನನ್ನರಿವಿಗೆ ನಿಲುಕದ್ದು!. ಎಲ್ಲ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ತುಂಡರಿಸಿದ್ದು ಆ ಉರುಳುರುಳಿ ಬಂದ ನಾಣ್ಯಗಳು. ಬಹುಷಃ ಸತ್ತವನು ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿರಬೇಕು ಅಥವಾ ಎಸೆಯುತ್ತಿರುವವನು ಹಣದುಬ್ಬರದ ಅರಿವಿರುವವನೇ ಆಗಿರಬೇಕು. ಸತ್ತವನು ಎತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನುವಂತೆ...ತೆಗೆತೆಗೆದು ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಬದುಕು ಈ ಚಿಕ್ಕ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಪ್ರಬಲ ಸಂದಿಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭ ತರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರಿವಾದದ್ದು ಕಾಲಿನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಉರುಳಿ ಬಂದ ನಾಣ್ಯ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ.

ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲೇ...!?

ಆದರೆ ಅದು ನನ್ನದಲ್ಲವಲ್ಲ....!

ಮತ್ತೆ ಇನ್ಯಾರದ್ದು...?! ಸತ್ತವನು ಅದನ್ನು ಸಾಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅದು ಹಿಂದೆ ಬರುತ್ತಿರುವವರ ಶೇಂದಿಯ ಸಾಂದ್ರತೆ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ. ನಾಣ್ಯ ನನ್ನದಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅಲ್ಲೇ ಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಯಾವ ಕಾರಣವೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅದು ಅಂಚೆ ಚೀಟಿಯಂತೆ ಕಂಡು, ನಡುಗುವ, ಬೆವರಿದ ಅಂಗೈಗೆ ಮೆತ್ತಗೆ ಅಂಟಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಹೆಣವನ್ನು ನಾನೇ ಸಾಯಿಸಿ ಹಣವನ್ನು ದೊಚುತ್ತಿರುವನೇನೋ ಎಂಬ ಅಪರಾಧಿಭಾವ. ಓಡಿಬಂದು ಅಂಚೆಚೀಟಿ ಕೊಂಡು ಲಕೋಟೆಯನ್ನು ಅಂಚೆಪೆಟ್ಟಿಗೆಗೆ ಜಾರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಪಾಪ ಕಳೆದ ನಿರಾಳಭಾವ.

ಹೊಸತನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದಿರುವಾಗ, ನೆನಪಿನ ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿ, ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಬಾಲ್ಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸುಂದರ... ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ಹೊಸ ಅನುಭವಗಳ ಜತೆಗೆ, ಹಳೆಯ ಗೊಡವೆಗಳ ನೆನಪುಗಳು ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ... ಏಕತಾನತೆ ಬಂದು ಇವತ್ತಿಗೆ ಸಾಕು ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ದಿನದ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಅವನು ಪ್ರಬಂಧದ ವಿಷಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟ. ಹಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಕಿರಾಣಿ ಅಂಗಡಿಯ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಂಧದ ಪ್ರಥಮ ವಿಜಯಿ ನಾನೇ ಎಂಬ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವನು ಓದಿದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ರೋಮಾಂಚನವಾಗಿ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ಬಗ್ಗಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದಂತೆ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ತೇಲುತ್ತಲೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿಯುವವರು ಯಾರು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕನಸುಗಳಿಗೆ, ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ, ಬಡತನ ಬೇಲಿಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕನಿಗೆ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಬಹುಮಾನದ ಹಣದಿಂದ ಏನೇನು ಮಾಡಬಹುದೆಂಬ ಅವರ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಪಾಲುದಾರನಾಗದೆ, ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ತಿಂದು ತಾರಸಿಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಹರಕು ಕಂಬಳಿಯಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಸತ್ತವನು ಕೇಕೆ ಹಾಕಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅದೇನೂ ನಿದ್ದೆಯೋ, ಕನಸೋ, ಕನವರಿಕೆಯೋ... ಯಾವುದೂ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ... ದೇಹವನ್ನೆಲ್ಲ ಯಾರೋ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ ಎನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಆ ದಿನ ಸತ್ತೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣದ ವದನ ಕಪ್ಪನೆಯ ಮೋಡದಲ್ಲಿ ರೂಪುಗೊಂಡು, ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನತ್ತಲೇ ಬರುತ್ತಾ ತುಂಬಾ ವಿಕಾರವಾಗಿ ಚೀತ್ಕರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕದ್ದ ದುಡ್ಡನ್ನು ಕೊಡು ಕೊಡು ಎಂದು ಕೂಗುವಾಗ, ಭೂತ ಪ್ರೇತಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗಗಳಲ್ಲೂ ಬೆವರೊಡೆಯಲು ಶುರುವಾಯಿತು. ಆ ದುಡ್ಡು ನಾ ಕದ್ದಿದ್ದಲ್ಲಾ ಎಂದು ಕೂಗಬೇಕೆನಿಸಿದರೂ ನಾಲಿಗೆ ಹೊರಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನದಲ್ಲದ ಹಣವ ನೀನೇಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ ಎಂಬ ಮೋಡದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಮಾನದ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲ ನಿನಗೇ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ನನ್ನ ದನಿಯ ಕೇಳದೆ, ತನ್ನ ಸಹಚರರಿಗೆಲ್ಲ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿತೇನೋ....ಒಂದಿದ್ದ ಮೋಡ ಬಹಳವಾಗಿ... ಆಕಾಶವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆವರಿಸುತ್ತಾ, ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಬೆಳಕು ಮಾಡುತ್ತಾ...ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ಘೀಳಿಡುತ್ತಾ ನನ್ನತ್ತಲೇ ನುಗ್ಗಿ ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ನಾನಂತೂ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ... ಅರಿವಿರದೆ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಕ್ಷಮೆಯೇ ಇಲ್ಲವೇ...ಅತ್ತರೂ ಕೇಳದೆ ರಪ ರಪನೇ ಹೊಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ಹೆದರಿ, ಬೆದರಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನೀರಕೋಡಿ.

ಮಳೆಯ ನಡುವೆ, ನಡುಗತ್ತಲೇ ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಮಗನನ್ನು ಕಂಡ ಅಮ್ಮ, ಮನೆಯೊಳಗೇ ಕರೆದೊಯ್ಯೋಣವೆಂದು ಮೈ ಮುಟ್ಟಿದರೆ, ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ದೇಹವೆಲ್ಲಾ ನಿಗಿನಿಗಿ ಕೆಂಡ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಮುಂಚೆ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿದಾಡುತ್ತಾ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕಾಗಿದ್ದ ಮಗ, ಈಗ ಈ ರೀತಿ ಸಾಯುವಂತೆ ಮಲಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ತಾಯಿಯ ಹೃದಯ ರೋದಿಸಿತು. ಅವರಿವರನ್ನು ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ, ಬಹುಮಾನದ ಹಣ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಾಲ ಮಾಡಿ, ಮಗನನ್ನು ಹಾಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ನನಗೆ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುವಾಗ ಜೀವ ಹಣ್ಣಾಗಿತ್ತು. ಆಗುವುದೆನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದುಬಿಟ್ಟರೆ, ಯಾವುದು ಕೂಡ ಎದುರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಆ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಅರಿವಾಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಕಂದ ಬೇಗ ಗುಣಮುಖನಾಗಲಿ ಎಂಬ ತುಂಬು ಹಾರೈಕೆಯೊಡನೆ ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೊಗವನ್ನ ಸುಮ್ಮನೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮೂಕ ಮನಸು!

2009-12-17T07:43:00.000-08:00

ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕನಸ ಬಿಚ್ಚಿ

ಹಾರಿ ಹೋದ ಹಕ್ಕಿ ನಾನು!

ಏರಿ ಹಾರಿ ಮೇರೆ ಮೀರಿ

ಬಯಕೆ ಸುಟ್ಟ ಪುಕ್ಕ ನಾನು...!

ಸುತ್ತಿ ಸುಳಿದು ದಿಕ್ಕು ಮರೆತು

ಕಸುವು ಕಳೆದ ಜೀವ ನಾನು!

ಬಾಗಿ ಬೀಗಿ ಬಳಲಿ ಹೋಗಿ

ಮಿಡಿಯದಿರುವ ಹೃದಯ ನಾನು...!

ವಿರಹ ಬಿರಿದು ಕನಸು ಅಳಿದು

ಗೀಚಿ ಹೋದ ಗೀತೆ ನಾನು!

ಸ್ನಿಗ್ಧ ಚೆಲುವ ಮುಗ್ಧ ಮನದ

ಮರೆತುಹೋದ ನಗುವು ನಾನು...!

ಹರ್ಷಚಿತ್ತ ಒಲವು ಮುಕ್ತ

ಬತ್ತಿಹೋದ ಬಯಕೆ ನಾನು!

ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಅಳಿಸಿ

ಕಾಡದಿರುವ ನೆನಪು ನಾನು...!

ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕನಸ ಬಿಚ್ಚಿ

ಹಾರಿ ಹೋದ ಹಕ್ಕಿ ನಾನು...!

ಕನವರಿಕೆ...!

2009-12-12T10:20:00.000-08:00

ಬಯಕೆಗಳೇ ಬಾರದಿರಿ...ಬಂದೆನ್ನ ಕೊಲ್ಲದಿರಿ... ಬದುಕಬೇಕಿನಿಸುತ್ತಿದೆ ನನಗೆ.... ಸಾಯುವಾತನಕ!

ಇದೇನು ವಿಷಾದದ ವೈರಾಗ್ಯವಲ್ಲ... ಅಥವಾ ಭಾರಿ ತಳಮಳವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಸಂಗತಿಯೂ ಅಲ್ಲ... ದಿನನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿನ ವೈಚಿತ್ರ್ಯಗಳಿಗೆ, ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ, ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲುಬಾರದೆ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಷ್ಟೆ. ಹಲವು ಗೊಂದಲಗಳ ನಡುವೆ ಮುಕ್ತವಾದ ಮನಸ್ಸಿನೊಡನೆ ಬದುಕುವುದೇ ಒಂದು ಸವಾಲು ಎಂಬುದು ಪ್ರತಿದಿನ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ನೆನಪುಗಳು ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಒಯ್ಯುತ್ತವೆ... ಬೇಡ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಹಳೆಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನ, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನ ಹೆಕ್ಕಿ ಹೆಕ್ಕಿ, ಸವಿನೆನಪಾಗಿದ್ದರೆ ಖುಷಿ ಪಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ...ಕಹಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನ ಕಲ್ಪಿಸಿ, ಪ್ರಬಲತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಹಗಲುಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೇಳುತ್ತವೆ. ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತ್ತಾ, ಬೆಪ್ಪುತನಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗುತ್ತವೆ.

ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ದಿನಚರಿ ಬರೆಯುವ ಹವ್ಯಾಸ...ಆದರೆ ದಿನಕಳೆದಂತೆ, ಹಲವು ಅಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿ, ಪ್ರಾಣ ಮಿತ್ರನಂತಿರುವ ದಿನಚರಿಯ ಪುಟಗಳಿಗೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದೆ, ತಪ್ಪಿತಸ್ಥ ಭಾವನೆಯೇ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿ ಅದು ಅಂತಹ ತಪ್ಪೇನು ಅಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸತೊಡಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಖಾಲಿತನಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಹೋಗುತ್ತಿದೆ! ನಮ್ಮೊಡನೆಯೇ ನಮಗೆ ಗೆಳೆತನ, ಗೌರವ, ಆತ್ಮೀಯತೆ ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಬದುಕು ಭಾರವಾಗದೇ ಇರುವುದೇ? ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಶಿಸ್ತು, ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ನಿರಂತರತೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಹಿಡಿತ ತಪ್ಪುತ್ತವೆ...ನಾವು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ಸಹ!

ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು... ನಮ್ಮ ಸುಖ ದುಃಖ, ಸಂತೋಷಗಳು ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಏಕೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗುತ್ತವೆ? ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ನಮ್ಮ ಗೆಳೆತನ ಆಹ್ಲಾದಕರವನ್ನು, ಸುಂದರ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಏಕೆ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತವೆ? ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಬದುಕಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿನ ಭಿನ್ನತೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇ? ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿ ಎಲ್ಲ ಹಂತದಲ್ಲೂ ಜಾಗೃತವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಬರೀ ತಪ್ಪುಗಳೇ ಆಗುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಬಹುಷಃ ಅವುಗಳು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ... ಈಗ ನಾನು ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ...ನನ್ನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿದೆ... ನನಗೆ ಏನಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಯಾಕೆ ಈ ರೀತಿ ಆಗುತ್ತಿದೆ? ವಾಕ್ಯಗಳು ಬರೀ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಖುಷಿ ಪಡಲು ಹಲವಾರು ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ. ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಾನು ಜಾಗೃತನಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...ಪ್ರೌಢನಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...ನನ್ನಾಲೋಚನೆಗಳ ಅರಿವು ನನಗಿದೆ ಎಂದು. ಇದೇನು ಸುಖ ಸಮೃದ್ದಿಯ ಸೋಪಾನವಲ್ಲ...ಆದರೆ ಬದುಕಿನ ಭದ್ರ ಅಡಿಪಾಯವಷ್ಟೆ.

ಪೋಷಿತ ಆಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಅತೃಪ್ತಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಪೂತ್ಕರಿಸುತ್ತವೆ...ಆದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಳೆಯಗೊಟ್ಟರೆ ಅವು ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನುಂಟು ಮಾಡದೇ ಬಿಡವು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನೇನು ಮರೆತಿಲ್ಲ. ವಿಕ್ಷಿಪ್ತತೆ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಬಾರದು.... ನಡುನಡುವೆ ಹಲವಾರು ಗೊಂದಲಗಳಾದರೂ, ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆ ಧಾಟಿ ತುಂಡರಿಸಿ ಹೋದರೂ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮೂಡುತ್ತಿದೆ. ಮನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಯಾವುದೇ ತೃಪ್ತಿ, ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಅತೃಪ್ತಿಯನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅರಿವಿಗೆ ನಿಲುಕಿದೆ. ಮನಸ್ಸು ಉದಾತ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಆಹ್ಲಾದಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇನು ಆತ್ಮರತಿಯಲ್ಲ. ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶೆಗಳಿಗೂ ಜಾಗವಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ವಾಸ್ತವ.

ಪ್ರತಿದಿನದ ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ಓಡಮೂಡುವ ವಿಚಾರಗಳು ಮತ್ತು ನಾವು ಅವುಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವಲ್ಲಿನ ಭಿನ್ನತೆ, ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನಾ ಧಾಟಿಯ ಪ್ರತಿಫಲನವಷ್ಟೆ. ಪ್ರಭುದ್ದತೆ ಎನ್ನುವುದು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಲ್ಲ...ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಯೋಚನಾ ಸರಣಿಯ ಪ್ರೌಢಿಮೆ ಮತ್ತು ವಿಕಸಿತವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ರೂಪಕ. ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿದ್ದೂ, ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಛಲವಿದ್ದೂ, ಭಾವಲಹರಿಯಲ್ಲೇ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಈಡೆರಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆ ಎಂಬ ಸ್ಪಂದನೆ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಅನಪೇಕ್ಷಣೀಯ ಎನಿಸಿದರೂ, ಅವು ತೋರುವ ಆದರ್ಶಗಳು, ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಖುಷಿ ಕಡೆಗಣಿಸುವಂತದ್ದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಸೃಜಾನತ್ಮಕತೆ ಹೆಚ್ಚಾದಷ್ಟೂ ಕನಸುಗಳ ಹರವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಕೃತಿಗಿಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಯವೇ ಸಿಗದಿರಬಹುದು... ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯೆಯ ಕಾರ್ಯ ಮಹೋನ್ನತ. ರಚನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಸುಂದರವಾಗಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಬೇರೇನು ಬೇಕು?

ಎಲ್ಲಾ ಬರೀ ಕನವರಿಕೆಯಷ್ಟೇ...!

ನೆನಪುಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ...!

2009-12-05T09:08:00.000-08:00

ಪ್ರೀತಿಯ ಮುದ್ದುಮರಿ,

ನಿನ್ನೊಲುಮೆಯಿಂದಲೇ...ಬಾಳು ಬೆಳಕಾಗಿರಲು....! ಎಂತಹ ಅಧ್ಬುತ ಸಾಲು ಅಲ್ವಾ? ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ, ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಈ ಹಾಡು ನೆನಪಿಗೆ ಬರ್ತಾ ಇದೆ... ಹೊರಗೆ ನಸು ಬೆಳಕು... ಒಳಗೆ ಚುಮು ಚುಮು ಚಳಿ... ಜಾಗಿಂಗ್ ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ಎದ್ದರೆ...ಸೋನೆ ಮಳೆಯ ಕಾಟ...ನಿನ್ನ ನೆನಪಿನ ಹಾಗೆ! ನೀ ಕೊಟ್ಟ ಉಡುಗೊರೆಯ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಕಂಬಳಿ ಹೊದ್ದು, ನಿನ್ನನ್ನೇ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಎಂತಹುದೋ ಪುಳಕ...ಬರೀ ನೆನಪುಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ...! ಇವು, ನಿನ್ನನ್ನೂ ಹೀಗೆಯೇ ಕಾಡುತ್ತವೆಯೇ?

ಭಾವನೆಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸಹಜವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಸೌಂದರ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ... ಬಹುಷಃ ಆ ಚೆಲುವಿನ ಮಾತು ನಿನ್ನ ನೋಡಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿರಬೇಕು. ನಿನ್ನ ನೆನಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು...ಸುಮ್ಮನೆ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತದೆ... ಮನಸ್ಸು ವಿಲಾಸದಲ್ಲಿ ಓಲಾಡುತ್ತದೆ. ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ಆನಂದ ಇಮ್ಮಡಿಸುತ್ತದೆ...ಈ ಸೌಂದರ್ಯ ನಿನ್ನದಾ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನದಾ!?

ನಿನ್ನ ನಗು, ಆ ಕಣ್ಣು.., ಅದರ ಜೊತೆಗಿನ ಕುಡಿ ನೋಟ.., ಮುಂಗುರಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಜಾರಿಸುವ ಪರಿ... ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಮರೆಯಾದೀತೆನ್ನುವ ನಿನ್ನ ಲಾಸ್ಯ... ತಿರುಗಿ ನೋಡಬೇಡ...! ಆ ಕೊಲ್ಲುವ ನೋಟದೊಡನೆ... ಒಹ್! ಜಾರುತ್ತಲೇ ಇದೆ ಮನಸ್ಸು... ಆದರೆ ತುಂಟ ಎನಬೇಡ! ಈ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹಿತವಾದ ಬಿಸಿಯನ್ನ ನಾ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ... ಈಗ ಈ ಕಂಬಳಿ ನೀನಾಗಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಿತ್ತು...! ಹೂವು ಹಾಸಿಗೆ ಚಂದ್ರ ಚಂದನ...ಬಾಹು ಬಂಧನ ಚುಂಬನ... ಆಹ್! ಚಿವುಟಬೇಡ...ಆ ಚಿಗುರ ಬೆರಳಿನಲಿ...

ನಿನ್ನ ಆಸೆ ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ... ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆ ಬಿಂಬಿಸುವ ನಿನ್ನ ಪರಿಯನ್ನು ಏನೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಿ...!? ಮಾತಾಡದಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ನಿನ್ನ ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನ ಎಲ್ಲಿ ಕಲಿತೆ? ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಹುಸಿ ಕೋಪ... ಒಳಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಸಿ ಪ್ರೀತಿ...! ನನ್ನಂತ ಒರಟನಲ್ಲೇ ಇಂತಹ ನವಿರಾದ ಭಾವನೆ ಬಿತ್ತಿದ ನೀನೊಂದು ಅಧ್ಬುತ! ಬಹುಷಃ ಇದು ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರಮಾದವೇನೋ!! ಬಂಧನ ಎನಿಸಿದರೂ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಬಯಕೆಯಿಲ್ಲ... ಒಂಥರಾ ಹಿತವಾದ ಸಂಕಟ ಈ ಅನುಭವ...

ಮೊದಲ ಸಲ ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ನೀ ಒಂದು ಹರಿಣಿ...ಈಗ ನನ್ನ ಅರಗಿಣಿ... ಕಾಲ ತುಂಬಾ ಸುಂದರ...ಅನುಭವಗಳು ಆನಂದಿಸುವಂತಿದ್ದರೆ! ಎಂಥಹ ವಿಚಿತ್ರ ಅಲ್ವಾ? ಅಷ್ಟೂ ವರ್ಷಗಳು ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರೂ ಅಕ್ಕರೆಯಿರಲಿಲ್ಲ...ದಿನವೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ...ಅಸಲಿಗೆ, ನಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವೇ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ... ಎಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಯಿತು ಈ ಕಡು ಪ್ರೀತಿ? ಜೋತೆಗಿರಲೇಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಾಯವಿಲ್ಲ... ನೀ ನನಗೇ ಬೇಕೆಂಬ ಬಂಧನವೂ ಇಲ್ಲ... ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಬೇಸರವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ... ಸಿಕ್ಕಾಗ ಆಗುವ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಎಣೆಯಿರುವುದಿಲ್ಲ... ಆದರೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಬಹುಷಃ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದ ಮುಕ್ತ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಶಾಶ್ವತ ಸುಂದರವೇನೋ!?

ಅಮರ ಮಧುರ ಪ್ರೇಮ...ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಕಳೆಗುಂದಿಲ್ಲ! ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ ಬಹಳ ದಿನವಾದರೂ, ಮಾಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅಸಲಿಗೆ ನಾವೇನು ಪ್ರೇಮಿಗಳಾ? ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಉತ್ತರ... 'ದಾಂಪತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಕ್ಕಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ...!' ಹುಹ್! ನನಗಂತೂ ಅರ್ಥ ಆಗಿಲ್ಲ. ಆಗೋದು ಬೇಡ ಬಿಡು. ನಿನ್ನಲ್ಲೇನು ಹುಡುಗಾಟಕ್ಕೆ ಹುಡುಕಾಟವೇ? ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, ಹಲವು ಉತ್ತರ...ನೀನೇಕೆ ನನಗಿಷ್ಟ ಎಂದು. ನಿನ್ನಲ್ಲೇನು ಬಿಂಕ ಬಿನ್ನಾಣಗಳಿಲ್ಲ...ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ನನಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯೇನಿಲ್ಲ... ಮುನಿದರೆ ಸುಡು ಸುಡು ಕೆಂಡ... ಒಲಿದರೆ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಅಮ್ಮ... ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬಿದ್ದರೆ ಕರಡಿ ಪ್ರೀತಿ...ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಅತಿ! ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಮಗುವೂ ನಾಚಬೇಕು...ನಿನ್ನ ಲಲ್ಲೆಯಾಟವ ಕಂಡು... ಸಹಜ ಸುಂದರಿ!

ಮನಸಿನಾಳದ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಹೊರಬರಲೇಬೇಕು ಎಂದೇನಿಲ್ಲ...ಇವೇನು ತೋರ್ಪಡಿಸಲು ಮಾರ್ಪಡಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲ...! ಅನುಭವಿಸಲಾರೆಯಾ...ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸದೆ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನ!? ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಮೊಟಕೋಣ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ...ನಿನ್ನ ನಿರಂತರ ಹುಚ್ಚು ಹುಮ್ಮುಸ್ಸು ನೋಡಿ. ನೀನು ಮೇಲೇರಿ ಬಿಡುವೆ ಎಂಬ ಅಸೂಯೆ ನನಗಿಲ್ಲ...ಆದರೆ, ನೀನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಆಗದಿದ್ದಾಗ ನಿರಾಶೆಯಾಗಿ ಕಂಗೆಡುವೆಯೇನೋ ಎಂಬ ಕಾಳಜಿ ನನಗೆ. ಕರಳೂ ಕರಗುತ್ತದೆ...ನೀ ನೊಂದಾಗಲೆಲ್ಲ. ನಡೆದಾಡುವ ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲು ಕೊರಗಬಾರದು...ಸೋತು ಸವೆಯಬಾರದು ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಆಶಯ. ಪ್ರೇಮ ಕುರುಡಂತೆ...ಹೌದಾ? ನೀನೇನೆ ಆದರೂ ನನಗಂತೂ ನೀ ಪುಟ್ಟ ಗುಬ್ಬಿಯೇ! ಎತ್ತಿ ಮುದ್ದಾಡಲು...ಒಳೊಳಗೆ ಪುಳಕಗೊಳ್ಳಲು...! ಒಂಥರಾ ರೋಮಾಂಚನ ಕಣೇ...ನಿನ್ನ ನೆನಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲ!!

ಈ ದಿನ ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ... ಹಬ್ಬವೇ ಬಿಡು...ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲಂತೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ...ಆದರೆ, ಆಚರಿಸೋಣ ಬಾ ಎಂದರೆ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳು ನಿನಗೇ. ಆಶ್ಚರ್ಯ ಎಂದರೆ ನಿನ್ನ ನಿರಾಕರಣೆ ಬೇಸರವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ! ತಂಗಾಳಿಯು ಬೇಕೆಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಬೀಸುತ್ತದೆಯೇ? ನೀ ಎಲ್ಲಿದ್ದರೇನಂತೆ...ಒಲವಿಗೆ ಅಂತರವೇ? ಸಿಹಿಯಾದ ಶುಭಾಶಯಗಳು ನಿನಗೆ. ಈ ಕಂಬಳಿ, ಕಂಬಳಿಯೊಳಗಿನ ನಾನು, ನನ್ನೊಳಗಿನ ಈ ಭಾವ...ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಈ ಬಿಸಿ, ಹಿತವಾದ ಹಾರೈಕೆಗಳೊಡನೆ, ನಿನ್ನ ಸುಖ ಸಾಗರವಾಗಲಿ...ಅಂತಃಕರಣ ಬತ್ತದಿರಲಿ! ನಗುತಲಿರು ಗೆಳತಿ!

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ...

ಕಾಣದಿರಲಾರೆ... ಕನಸುಗಳನು!

2009-11-25T07:47:00.000-08:00

ಪ್ರಿಯ ಗೆಳತಿ,

ಅಮ್ಮ ಸತ್ಯ, ಅಪ್ಪ ನಂಬಿಕೆ, ಮತ್ತೆ ನೀನು?

ನಾ ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ...ಜತೆಗೆ ಮೈಮರೆತೂ ಬಿಟ್ಟೆ..ಕೊಳ್ಳಿಯಿಟ್ಟೆಯಾ ಗೆಳತಿ...ಈ ಹೃದಯಕ್ಕೇ....!?! ನಂಬಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ... ಆದರೆ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ! ಮೈಮರೆತು ಬಿಟ್ಟೆ ಕಣೇ... ಆದರೆ ಪಶ್ಚಾತಾಪವಿಲ್ಲ... ಅನುಭವಿಸಿದ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ... ಬಹುಷಃ ಈ ನೋವು ಅದರ ಸುಂಕವಿರಬೇಕು... ಕಟ್ಟಲೇಬೇಕು...ಬದುಕಬೇಕೆಂದರೆ...ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ದಿನ?! ಹೇಳಿ ಹೋಗುವೆಯಾ? ಇರುವನೇ ನಾನು ಈ ಭಾಧೆಯೊಂದಿಗೆ?

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸುಂದರ ಕನಸಿಗೂ ಒಂದು ಕೊನೆಯಿರುವಂತೆ, ಹಿತವಾದ ಅನುಭವಗಳು ಸವಿನೆನಪುಗಳಾಗುತ್ತವೆ.... ಆದರೆ ಆಸ್ವಾದಿಸುವುದಕ್ಕಗುತ್ತಿಲ್ಲ...ಈಗ ಬರೀ ನೋವೆ! ಇಷ್ಟೂ ದಿನಗಳೂ ನಿನಗೆ ಆಹ್ಲಾದವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ 'ಸವಿ' ಮಾತುಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಈಗ ಸಿಡಿಮಿಡಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ...ನಿನ್ನ ಲಲ್ಲೆ ಮಾತುಗಳು, ಮುದ್ದಾಟಗಳು, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗಿ ಕಾಡಿಸಿ, ಪೀಡಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಕೊರಗಿಸುತ್ತವೆ. ನನ್ನ ವೇದನೆ...ನಿನಗೆ ರೋದನೆ.... ಎಂತಹ ವಿಪರ್ಯಾಸ ನೋಡು?

ನನಗೀಗ ಸುಮಧುರ ಶೃಂಗಾರ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಹೃದಯ ಕಿವಿಚಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ... ಸುಂದರ ಜೋಡಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಒಂಟಿತನ ಎಡತಾಕುತ್ತದೆ...ನನ್ನಂತವನು ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಅಲ್ಲ..ಅದು ಗೊತ್ತಿದೆ. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಾವು ದೇವದಾಸ್ ಮಾತ್ರ ನೋಡಬಹುದು...ಹುಡುಗಿ ಆ ರೀತಿಯಾದ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯೂ ಇಲ್ಲ.... ಅದು ನನ್ನ ಆಶಯವೂ ಅಲ್ಲ! ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ, ನೀನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ನಿಶ್ಯಬ್ದದಲ್ಲೇ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತವೆ... ನೆನಪಿನ ತಿಜೋರಿಯನ್ನ ಒಡೆದೊಡೆದು ಹೊರಚೆಲ್ಲುತ್ತವೆ...ಹೆಕ್ಕಿಕೊಳ್ಳಲೇ? ಆದರೆ ತುಂಬುವುದೆಲ್ಲಿಗೆ? ಭರವಸೆಯಿಲ್ಲ... ಬದುಕಿನಲೀ... ಈ ಶಾಶ್ವತ ವಿರಹದಲೀ...!

ಹೇ ಹುಡುಗಿ, ನೀ ಕೆಟ್ಟವಳೇನಲ್ಲ ... ನನ್ನನ್ನು ಬೇಡವೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನೀ ಖಳನಾಯಕಿಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ... ಆದರೆ ಸುಂದರ ಸ್ವಪ್ನವನ್ನ ಈ ರೀತಿ ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಒಡೆದದ್ದು ಸರಿಯೇ? ಸ್ವಪ್ನವೆಂದರೆ ಮುಗಿಯಲೆಬೇಕಲ್ಲ...ಹೇಗೆ ಮುಗಿದರೆ ಏನು ಎನ್ನುವೆಯಾ? ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಮನಸ್ಸು... ನಿನ್ನನ್ನು... ಈಗಲೂ..!

ಭರವಸೆಗಳು ಬೇಕು...ಬದುಕಿಗೆ...ಮುನ್ನೆಡೆಯಲು...ಬಯಕೆಗಳೊಡನೆ! ಆದರೆ ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನುಳಿದು ಇನ್ನೇನು ಇಲ್ಲವೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಳೋಣವೆಂದರೆ, ಅವುಡುಗಚ್ಚುತ್ತದೆ...ಎದೆ ಬಿರಿಯುತ್ತದೆ... ಗಂಡೆಂಬ ಅಹಂ ಧುತ್ತನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ... ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಲಿಂಗವೇ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ನಿನ್ನೊಲವಿನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲಿ...ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ ಕಣೇ... ನನ್ನವರೆಲ್ಲವ! ನನ್ನದೆಲ್ಲವ...! ನೀನು ಹೋದರೆ ಹೋಗು... ಆದರೆ ಕದ್ದಿದ್ಯಾಕೆ ಆ ನನ್ನ ಖುಶಿಯನ್ನ? ಬದುಕಬಲ್ಲೆ...ನೀನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ! ಆದರೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡು ಆ ನನ್ನ ಮುಗ್ಧ ನಗುವನ್ನ... ನನ್ನ ಸಂತೋಷವನ್ನಾ... ನನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನ... ಉಳಿಸಿದ್ಯಾಕೆ ಈ ವೇದನೆಯನ್ನ? ಉತ್ತರಿಸುವೆಯಾ ಗೆಳತಿ...? ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ ನಿನ್ನ ಆ ಸವಕಲು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ... ಕೆಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಗಳು ಇಲ್ಲವೆಂದು.

ಈ ನೋವೆಲ್ಲ ಒಂದು ಕ್ಷಣಿಕ ಸ್ವಪ್ನದಂತೆ ಹೊಡೆದು ಹೋದರೆ ಎಷ್ಟು ಚನ್ನ ಅಲ್ವಾ? ಚಿವುಟಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ... ನಂಬಲು ನಿಜವನ್ನ...ಕನಸಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದೆನಾ ಅಥವಾ ಕನಸಿನೊಳಗೆ ಹೋದೆನಾ ಎಂದು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು. ಮನವರಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ನನಗೆ...ನೀನು 'ಆ' ನನ್ನವಳಲ್ಲ... ಅವಳಿಗೆ ನನ್ನ ನೋಯಿಸಲು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ...ಆದರೆ ರಮಿಸಲು ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೆನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೂ ಬತ್ತದ ಉತ್ಸಾಹವಿತ್ತು... ಆದರೆ ಈಗೇನಾಯಿತು? ನಿನಗೇಕಾಯಿತು ಈ ಕಚಡ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ?

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ "ಹೇಳಿಹೋಗು ಕಾರಣ...ಹೋಗುವಾ.... ಮೊದಲು..." ಎಂದು ಸಿ ಅಶ್ವಥ್ ರಂತೆ ಆಲಾಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಅಥವಾ... "I can be a hero baby ...I can kiss away the pain..." ಎಂದು Enrique ನಂತೆ ಮುಕ್ಕಿರಿಯುವುದಿಲ್ಲ? ಕ್ಷಮಿಸು.. ನಾ ಅದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ... ಬದುಕುತ್ತೇನೆ...ಬದುಕಿ ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ! ನಿನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಸರ್ವಕಾಲಿಕ ನಿರಾಧಾರ ಎಂದು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಪಶ್ಚಾತಾಪಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆರ್ಹ ಎಂದು ಸಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಶುಭವಾಗಲಿ ನಿನಗೇ... ಜೊತೆಗೆ ನನಗೂ...

ಭ್ರಮೆ ಎಂಬ ವಾಸ್ತವ

2009-11-16T05:37:00.000-08:00

ನನಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ... ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ. ವಾಸ್ತವ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯೊಡನೆ ಬದುಕುವಾಗ ಈ ರೀತಿಯ ವೈಚಿತ್ರ್ಯ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವೇನೋ? ಆಕೆಯೊಡನೆ ಕಳೆದ ರಸನಿಮಿಷಗಳು ಸವಿ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುತ್ತವೆ...ಎಂದೋ ಕಳೆದ ಘಟನೆಗಳು ಧುತ್ತನೆ ಎದುರು ನಿಂತು ಅಣಕಿಸುತ್ತವೆ... ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ ಈ ಪರಿಯ ನೋವೇಕೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತವೆ... ಉತ್ತರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ... ಜೊತೆಗೆ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಕೇಕೆ ಹಾಕುವ ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು.

ಜಗಜೀತ್ ಸಿಂಗನ ಗಜಲ್ ಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಆಪ್ತ ಆಗುತ್ತವೆ. 'ತುಂ ನಹಿ, ಗಂ ನಹಿ... ಶಾರಬು ನಹಿ....' ಎಂದು ಎದೆ ಬಿರಿಯುವಂತೆ ಹಾಡುವಾಗ... ಕಣ್ಣಂಚು ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತದೆ... ಕುಡಿಯದಿದ್ದರೂ ದುಖದ ಅಮಲೇರುತ್ತದೆ...ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ! ನಗುವಿಗೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಭಾರವಾಗುತ್ತಿವೆ...ಈಡೇರದ ಬಯಕೆಗಳಿಗೆ ಬೇರೇನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಅಲ್ಲವೇ? ತಿನ್ನುವಾಗ, ನಡೆಯುವಾಗ, ನುಡಿಯುವಾಗ, ಕೊನೆಗೆ ಕುಡಿಯುವಾಗಲೂ ನೆನಪುಗಳು ನೆನಪಾಗಿ ಮನಸ್ಸು ರೊಚ್ಚಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ...ಏಕಾಪಾತ್ರಭಿನಯದಂತೆ ಎದುರು ಪಾತ್ರವ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ವಾದಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಗು ಬರುತ್ತದೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು...ಈ ಹುಚ್ಚುತನವನ್ನ...ಆದರೆ ಅದು ನೋವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ.

ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದಾರೆ... ಕೆಟ್ಟವರೆನಲ್ಲಾ...ಆದರೆ ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಹಿಂಜರಿಯುವುದಿಲ್ಲ...ಸೂಕ್ಷ್ಮಗಳ ಅರಿವಿದ್ದೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ...ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ..ಅವರ ತಪ್ಪೇನು ಇಲ್ಲವೆಂದು..ಸ್ನೇಹಕ್ಕಿಂತ ಸಂಬಂಧ ಬೇಕೇ? ನನ್ನ ನೋವು ನನಗಿರಲಿ...ನಮ್ಮ ನಗುವು ನಿನಗಿರಲಿ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೇನೋ? ಆದರೆ ನಾನು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.

ಹೇಳಲಾರದ ಪ್ರೀತಿಯಿದು... ಉಸಿರು ಕೊಲ್ಲುವ ವಿಷದಂತೆ...
ನೆನೆಯಲಾಗದ ವಿರಹವಿದು...ಮರೆಯಲಾಗದ ಕನಸಂತೆ...
ನೋಡಬಾರದೇ ನನ್ನೊಲವೆ...ನನ್ನ ಹೃದಯವೂ ನರಳುತಿದೆ....

ಕಾಡುತಿವೆ ಸಾಲುಗಳು...ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ!

ಪ್ರೇಮ ಮಧುರ...ತ್ಯಾಗ ಅಮರ ಎಂಬ ಸವಕಲು ಫಿಲಾಸಫಿ ನೋವು ಮರೆಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡುವ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಅವು ಬರಿಸುವ ನೋವುಗಳಿಗೆ ಕೊಳ್ಳಿ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮನಸ್ಸು ಸೆಟೆದೆದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ...ನಾನು ದುರ್ಬಲನಲ್ಲವೆಂದು...ಮರುಕ್ಷಣ ಕೊರಗಿ...ಮರುಗಿ...ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ...ಮತ್ತೆ ಸತ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಅನಾವರಣ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ...ಈ ಪರಿಯ ನೋವೇಕೆ? ಇದೇನು ಬೇಡಿ ಬೇಡಿ ಪಡೆದದ್ದಲ್ಲದ್ದಲ್ಲ...ಆದರೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟಿದ್ದರೂ, ಅರಿವಿರದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮರೆಯಲಾಗದ ನೋವು ಪಡೆದು, ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಬೇಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವಳೆಡೆಗಿನ ಪ್ರೀತಿ ಮಣಿಯುವುದಿಲ್ಲ...ಅವಳ ಮೇಲಿನ ಮೋಹ ಮಾಸುವುದಿಲ್ಲ...ನನ್ನೊಳಗಿನ ಅವಳು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲಾ... ಏನು ಮಾಡುವುದು ಈ ಪುರಾತನ ಹುಚ್ಚುತನಕ್ಕೆ?

ಕಾಡುತಾವೋ...ಬಚ್ಚಿಡಲಾಗದ ಬಿಸಿ ಬಯಕೆಗಳು... ಸ್ವರ್ಗ ಸುಖದ ಸವಿಗನಸುಗಳು!!! ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮರೆವಿಲ್ಲ... ಈ ವಿಷಯದಲಿ. ಆ ಸ್ಪರ್ಶ, ಆ ಚುಂಬನ... ಆಲಿಂಗನ... ಒಹ್! ಕೆನ್ನೆ ಬಿಸಿಯಾದದ್ದು ಕನಸ್ಸಿನಿಂದಲೋ...ಅಥವಾ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದಲೋ? ಮನಸ್ಸು ವಿಲ ವಿಲ ಎನ್ನುತ್ತದೆ...ಅವಳ ಬಿಸಿಯಪ್ಪುಗೆಗೆ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತದೆ...ಸವಿ ಮಾತಿಗೆ ಕಾತುರವಾಗುತ್ತದೆ...!! ಕಾಡುತಾವೋ ಬಿಚ್ಚಿಡಲಾಗದ ಈ ಬಯಕೆಗಳು...! ಬಾರದಿರಲಿ ಈ ನೋವು...ಬೇಕೆಂದರೂ...

ಪ್ರೀತಿ ನಿನ್ನ ಪಾಲಲ್ಲ

2009-11-15T05:58:00.000-08:00

ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಮೇಲೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಏನಿದೆ? ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳು ವಿಷಾದ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು... ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಭಾವೋದ್ವೇಗದಿಂದ ಈ ರೀತಿಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಸುಮ್ಮನಿರುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೆಣಕಿ ಕಾಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆಯಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಅದೇ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇ ಹಾಡುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದೆ. ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಮಾತು ಚಿತ್ರದ 'ಏ ಹೃದಯ, ಕೇಳುವೆಯಾ, ಪ್ರೀತಿ ನಿನ್ನ ಪಾಲಲ್ಲ... ಎಂದಾಗ ನಾ ಮಾಡದಿರುವ ತಪ್ಪಿಗೆ ವಿಷಾದ ಮಡುಗಟ್ಟುತ್ತದೆ... 'ಹೇಳಲಾಗದ ಪ್ರೀತಿಯಿದು ...ಮನಸ್ಸು ಕೊಲ್ಲುವ ವಿಷದಂತೆ' ಎಂದಾಗ ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಕೋರಸ್ ಹಾಡೋಣ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಾ ಮಾಡದಿರುವ ತಪ್ಪಿಗೆ ಏಕೆ ಈ ಶಿಕ್ಷೆ? ಇಷ್ಟು ದಿನ ಜೊತೆಗಿದ್ದು, ನೀ ನನ್ನ ಆತ್ಮ ನಾನು ಬರಿ ದೇಹ ಹಾಗೆ ಈಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಲಲ್ಲೆಗೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಿಯೆ ಈಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನಾನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೀನಿಲ್ಲ...ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಕ್ಟಿಕಲ್ ಆಗಿ ತೆಗೆಡಿಕೋ ತುಂಬಾ emotional ಆಗಬೇಡ... ನಾವು ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ ಇರೋಣ ಎಂದು ಉದ್ದನೆಯ ಉಪನ್ಯಾಸ ಕೊಡುವಾಗ, ಹೃದಯ ರೋದಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸುದ್ದು ಇವಳೇನಾ ಎನ್ನುತ್ತದೆ.

ನೆನ್ನೆಯವರೆಗೂ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಈಗ ಇವತ್ತಿನಿಂದ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯನ? ಕೇಳಿದರೆ, ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ... ತಂದೆ ತಾಯಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೊ ಎಂದು ಕೇಳುವ ಗೋಜಿಗೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾಳೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ಮತ್ತು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸಲು ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು.

ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಜೊತೆಗೆ ಗೊಂದಲಗಳೂ.. ಹೃದಯ ನೋಯುವುದ್ಯಾಕೆ, ಸುಮ್ಮನೆ ಕಣ್ಣಾಲಿಗಳು ತುಂಬಿ ಬಂದು ಭೋರ್ಗರೆದು ಅಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುವುದ್ಯಾಕೆ? ಊಟದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ, ನಿದ್ದೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಏನನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗಾದರು ಹೇಳಿ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗೋಣ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಸತ್ತರು ಸಾಯದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಅಡ್ಡ ಬರುತ್ತದೆ. ಅವಳೊಡನೆ ಭಿಕ್ಷುಕನಂತೆ ವರ್ತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಈ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆ ಯಾರೊಡನೆಯೂ ಬಾಗಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ವಿಚಿತ್ರ ಆದರೆ ಸತ್ಯ. ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಜೊತೆಗೆ ತಡೆಯಲಾಗದ ನೋವು ಕೂಡ.

ಏನನ್ನು ಮಾಡುವುದು? ಯಾರಿಗೆ ಹೇಳುವುದು? ಈ ವೇದನೆಯಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ಹೇಗೆ? ಆಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿದರು ಆಕೆಯನ್ನು ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ... ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ಇಸ್ಟೊಂದು ಕ್ರೂರಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಆಕೆ ತನ್ನ ನವಜೀವನದ ಕನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಳೆ... ನನ್ನ ವೇದನೆಯನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತೆ. ಆದರೆ ನಾನಿಲ್ಲಿ ಜಾರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ... ಪ್ರಪಾಪತದೆಡೆಗೆ. ಈಗೆ ಆಗಬಾರದು ಎಂಬ ಆಸೆಯಿದೆ...ಆದರೆ ಭರವಸೆಗಳು ಇಲ್ಲದೆ ವ್ಯಥೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಏನನ್ನು ಮಾಡಲು ಕೈಲಾಗದವನಂತೆ ಸೋತು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದರು . ಆಗದಿರಲಿ ಬದುಕು ಯಾರಿಗೂ... ಈ ರೀತಿ.

ಬೇಗುದಿ ಮತ್ತು ವೇಶ್ಯೇ

2008-10-24T18:38:00.000-07:00

ಬೇಕೆಂದೇ ಬರಲಿಲ್ಲ! ಇರಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯೂ ಇಲ್ಲ!
ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬರವಿಲ್ಲ! ಹಸಿವಿಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲ!
ಇರುವುದಕ್ಕಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಹೊರಬರುವುದಕೆ...?
ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ!!?!!

ಹಸಿತೊಗಲ ಬಿಸಿಯೇರಿಸಿ ಹುಸಿಬಯಕೆಯ ಮುಲುಗುಟ್ಟಿಸಿ
ಬಿಸಿಯುಸಿರಿಗೆ ಮೈಯೊಪ್ಪಿಸಿ, ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ, ತುಟಿಕಚ್ಚಿ
ಮುಲುನಲುಗಿ ಥರಗುಟ್ಟಿ ಅದುರುತ್ತೇನೆ !!

ಬದುಕಿನಾ ಬೇಗೆಗಳು! ಬರಿಯೊಡಲ ಬಯಕೆಗಳು...
ಕಾಡುವವು ಕೂಡುವವು ಮರುಗುವವು!
ಆ ಕ್ಷಣ, ಈ ಕ್ಷಣ, ಮರುಕ್ಷಣ..
ಸಮ್ಮಿಲನ ಸಂಫಲನ ಸಂಸ್ಕರಣ...
ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ.....!!
ಆತುರ.........? ಕಾತುರವಿದ್ದರೆ ತಾನೆ?
ಇದ್ದ ಹುಮ್ಮಸ್ಸೆಲ್ಲ ಬರೀ ಹವಿಸ್ಸು!

ಭೂಮಿ ಬರಡಲ್ಲ, ಆದರೂ ಫಲವಿಲ್ಲ......
ಬಿತ್ತ ಬೆಳಸುಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಬತ್ತಿ ಸುರುಟಿ ಹೋಗಿ ಸೀದಾ ವಾಸನೆಯಂತು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ!
ನಿತ್ಯ ನವ ನವೀನ..!?!

ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುತ್ತವೆ ರಾತ್ರಿಗಳು; ಕತ್ತಲಿನಾ ಕನಸುಗಲಿಗೆದರಿ...
ಕಾರಿರುಳ ಕಣಿವೆಯಲಿ ಕನವರಿಸಿ ಕಾಡುವರು!
ಕೂಡುವರು... ಹಾಡುವರು .... ಸೊರಗುವರು...
ಮುಲುಕಿಲ್ಲ! ನಲಿವಿಲ್ಲ! ಆಸೆಯಾದರೂ .....?
ಛೆ!! ಬೆಂಡಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ... ಬದುಕಿಲ್ಲದೆ...
ಬರೀ ಕೂಡಲು ಕಾಡುವ ಆಟ.

ಆಕ್ರಂದನದ ಅನಿಸಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಾಗುತ್ತವಲ್ಲ...
ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ... ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೆ... ಬರೆಯುವುದಕೆ, ಕೊರೆಯುವುದಕೆ!
ಥರಗುಟ್ಟುವ ಕನಸುಗಳು, ಕಣ್ಮುಚ್ಚುವ ಬಯಕೆಗಳು,
ಈಚೆಗೆ... ಆಚೆಗೆ.... ಅದರಾಚೆಗೆ......!
ತಳವಿಲ್ಲ, ಬುಡವಿಲ್ಲ... ಬೇರಾದರೂ.... ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ!

ತತ್ವಗಳಿಗೆ ಹುರುಳಿಲ್ಲ... ಸತ್ವಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ...
ನಿತ್ಯನೂತನದೂಟದಾಟ.
ಬಾಳುವುದಕ್ಕಾಸೆ, ಬದುಕಿಸುವವರು ಯಾರು?
ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ವಿಚಾರ...! ವಿಷಾದ ಮೌನ...

ಕೊನೆಗಾದರೂ,
ಮನ ಹಾಡುತಿರಲಿ, ತನು ಕುಣಿಯುತಿರಲಿ...
ಇನಿತಿನಿತು ಬದಲಾವಣೆ ಮೂಡಿ ಬರಲಿ....
ಕೊರಮರುಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತೇನೆ...!

ಇ೦ತಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ,
ದಯಾ!

ನಿನಗೋಸ್ಕರ! ಆದ್ರೆ ಎಲ್ಲೋ ಕದ್ದಿದ್ದು :-)

2008-10-03T05:13:00.000-07:00

ಸದಾ ನಿನ್ನದೇ ಧ್ಯಾನ
ಅಂತೇನೂ ಇಲ್ಲ!
ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇನೂ
ನೆನಪಾಗೊಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ!

ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ ದಿನಾ ನಾನು
ನಿದ್ದೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂತಲ್ಲ!
ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ರೆ ನೀ ಮಾಯವಾಗ್ತೀಯ
ಅನ್ನೋ ಭಯ ಅಷ್ಟೇ!

ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ನನಗೆ
ಬಾಳಕ್ಕಾಗೊಲ್ಲಾ ಅಂತಲ್ಲ!
ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದೆe ಬಾಳಬೇಕಲ್ಲಾ
ಅನ್ನೋ ಬೇಜಾರು ಅಷ್ಟೇ!

ಸದಾ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆನೇ ಪದ್ಯ
ಬರಿತೀನಿ ಅಂತಲ್ಲ!
ಬರೆದ ಪದ್ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ
ನೀನಿರ್ತೀಯ ಅಷ್ಟೇ!

ಯಾಕಂದ್ರೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಾನು ನೀನಾಗೀದೀನಿ ಅಷ್ಟೇ!

ಇಂತಿ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ
ದಯಾ

ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ!

2008-10-03T04:31:00.000-07:00

ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗ್ತ ಇದೆ. ಈ technology ಜೊತೆಗೆ ನಾವು ಹೋಗ್ತಾ ಇರೋ ಸ್ಪೀಡು ಅದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ, ಎಲ್ಲವೂ ಅಧ್ಬುತ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತ ಇದೆ. ನಾನು ತಡಕಾಡುತ ಇದ್ದೆ... ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ಬರೆಯುವುದು ಹೇಗೆ...ಅಂತ. ಕೊನೆಗೂ ನನಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿದೆ ಮತ್ತು ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ.

ನಾನೊಬ್ಬ ಅಂತಹ ಬರಹಗಾರನೂ ಅಲ್ಲ ಅಥವ ಬರೆದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆಯುವ ಖಯಾಲಿಯೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಆತ್ಮೀಯನೂ ಅಲ್ಲದ ಅಥವ ಅಪರಿಚಿತನೂ ಅಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಡನೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಾತಾಡುವ ಅನುಭವವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ.

ನನಗೆ ಬರೆಯುವದಕ್ಕಿಂತ ಓದುವುದು ತುಂಬ ಇಷ್ಠ. ಆದರೆ ವೃತ್ತಿಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಹಂಬಲದಿಂದ ಏನಾದರು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಆಸೆಪಟ್ಟು, ಏನನ್ನು ಮಾಡಲು ತೋಚದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಗೊಂದಲಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವದನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು, ಒಂಥರಾ ಸೋಮಾರಿಯ ಸುಖಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ!

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ...ಸುತ್ತಲಿನ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸೋಣ, ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ, ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಲಾಭದ ಅಪೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಏನನ್ನಾದರು ಮಾಡಬೇಕು...ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಎಂದು... ಆದರೆ, ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಗದೆ ಬದುಕುವುದೇ ಒಂದು ಸವಾಲಾಗಿರುವಾಗ, ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ನಿರಾಶೆ ಕಾಡುತ್ತದೆ.

ಬರೆಯುವಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ ಗೊಂದಲಗಳು... :-) ಏನನ್ನು ಬರೆಯಲಿ, ಯಾಕೆ ಬರೆಯಲಿ ಎಂದು. ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಇತತರರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನ ಕೂಡ. ಸುಮ್ಮನೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತೇನೆ. ಇಷ್ಟವಾದರೆ, ತಿರುಗಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ತಿಳಿಸಿ..ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ತಿಳಿಸಿ. ಸಾಗೋಣ. ಒಟ್ಟಿಗೆ...ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ!

ಇಂತಿ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ
ದಯಾ

Want to know how it looks

2006-07-03T23:19:00.000-07:00

Corporate Lesson

A crow was sitting on a tree, doing nothing all day. A small rabbit saw the crow, and asked him, "Can I also sit like you and do nothing all day long?" The crow answered: "Sure, why not." So, the rabbit sat on the ground below the crow, and rested. All of a sudden, a fox appeared, jumped on the rabbit and ate it.

Moral of the story is:

To be sitting and doing nothing, you must be sitting very, very high up.